{"id":1514,"date":"2019-01-27T22:58:31","date_gmt":"2019-01-27T21:58:31","guid":{"rendered":"http:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1514"},"modified":"2019-01-27T22:58:31","modified_gmt":"2019-01-27T21:58:31","slug":"75-van-mokihinui-naar-takaka","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1514","title":{"rendered":"75. Van Mokihinui naar Takaka"},"content":{"rendered":"\n

Wat\nons is opgevallen: er zijn overal openbare toiletten in Nieuw Zeeland. Geen\nviezige exemplaren waarvoor je dan ook nog mag betalen. Nee, gratis, vaak mooi\nschoon, met toiletpapier bij de wc en handzeep bij het fonteintje. Je vindt er\naltijd wel eentje als de nood wat hoog wordt, zelfs in de meest verlaten\nuithoeken. In die uithoeken zijn het dan wel vaak speciale toiletten:\n\u201clong-drop toilets\u201d. Dat is wel weer een verhaal apart. <\/p>\n\n\n\n

Alleen\nverder lezen als je voorlopig even geen voedsel tot je hoeft te nemen. <\/p>\n\n\n\n

Een\nlong-drop toilet is eigenlijk gewoon een groot vat in de grond. Daar bovenop\nplaatsen ze een soort cabine met daarin een pot die verduveld veel op een\nnormaal toilet lijkt. Maar als je de deksel opendoet, krijg je dus een goede\nblik op wat alle mensen voor je hebben achtergelaten\u2026.. Omdat er, juiste in\ndeze verlaten hoeken, geen water beschikbaar is, kun je ook niet doorspoelen.\nDoor een speciaal goedje in de tank, breekt alles zichzelf langzaam af. De\nmeeste long-drop toiletten stinken dan ook niet zo erg als je zou verwachten.\nAls ze goed worden schoongehouden (het bovengrondse gedeelte dan), is het best\nnetjes en praktisch. Maar toch\u2026\u2026 ik kan er niet zo goed aan wennen.<\/p>\n\n\n\n

—–<\/p>\n\n\n\n

Het\nis donderdag 17 januari als we rond de lunch op de campsite in Mokihinui\naankomen. Het is meer een oud sportveld met wat elektriciteitspunten en\nvakantiehuisjes er om heen. De douches en toiletten zijn erg oud en kunnen wel\neen opknapbeurtje gebruiken, maar ze zijn schoon. De prijs is er ook naar en\nwij zijn tevreden. Wegens acute onderbroeken-nood ga ik meteen op zoek naar een\nwasmachine. Een uurtje later hangen onze schone broekjes aan de waslijn in de\nstralende zon te drogen. Als wij lekker in de zon zitten, met\nanti-sandflie-spul  op onze benen, komen\ner mensen langs met hun auto. Ze willen graag weten waar we vandaan komen en\nbinnen 3 minuten komen de stoelen, het bier (gekoeld) en de wijn (eveneens\ngekoeld) uit hun auto. Het zijn Nieuw Zeelanders en ze wonen in hun caravan,\nwaarmee ze nu al 13 jaar rondtrekken door hun land. Dat bevalt ze prima! Na een\nuurtje, pakken ze hun boeltje weer in en zwaaien we ze uit. Tijd voor een\nlekkere douche en BBQ.<\/p>\n\n\n\n

Als we wakker worden is het flink bewolkt. We checken even de weerberichten en besluiten het erop te wagen: we gaan op weg naar het beginpunt van de Charming Creek Walkway. Zodra we uit de auto stappen, vechten de sandflies om een plekje op onze huid. Maar wij zijn natuurlijk niet op pad gegaan zonder onze tube met afweerspul. Dat werkt prima en we stappen de oude treinrails op. De wandeling van vandaag volgt namelijk een oude spoorlijn die vroeger gebruikt werkt voor het vervoer van kolen en hout, door een diepe rivierbedding \/ gorge. We voelen 3 druppels regen, maar daarna trekt de lucht steeds verder open. Precies lekker weer om te wandelen. Omdat we vroeg zijn, is het ook niet druk. De wandeling is echt mooi. Via de gorge, loop je langs diverse kleinere watervallen en een echte swingbridge (niet mijn favoriet, maar ja, de rivier overzwemmen is nog minder aantrekkelijk), door 2 oude treintunnels naar een oude molen. Onderweg zie je nog veel van de oude spoorlijn en staan er af en toe bordjes met uitleg. Aanrader deze wandeling! En vroeg begonnen betekent vroeg klaar. We lunchen in Lange Jan en besluiten die middag nog naar het Noorden te rijden.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Swingbridge bij Charming Creek Walkway<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ik\nheb gelezen van een Arc bij Oparara Basin. Dit zou goed te bereiken zijn via\nhet plaatsje Karamea. Eerst dus maar eens naar Karamea, zo\u2019n 50 km verderop.\nJantje is wat dorstig en we dachten die 50 km nog makkelijk te halen, maar\nonderweg gaan we heuvel-op en dan zien we de tankmeter snel terugvallen. Dat\nkomt natuurlijk vooral omdat de auto scheef hangt, maar zo in the middle of\nnowhere is dat geen fijn gevoel. Dan besluit de snelheidsmeter er mee te\nstoppen. Wat een pech weer. Motormanagement-lampje gaat ook lekker knipperen op\nhet dashboard\u2026\u2026 Eric kijkt het een beetje aan en zodra er een mooie gelegenheid\nis om te stoppen, duikt hij onder de auto. Binnen een minuut is het loshangende\nkabeltje gelokaliseerd en teruggestopt. Even rijden en ja hoor: alles doet het\nweer (en het lampje blijft weer uit)! Fijn! Nu alleen nog duimen voor de\nbenzine. Dat halen we uiteindelijk dus heeeel makkelijk en zodra we het\ntankstation zien, gaat de tank vol en zijn we weer uit de zorgen. De zon is\nzelfs flink gaan schijnen.<\/p>\n\n\n\n

Nu naar Oparara Basin. Na enkele kilometers draaien we een gravelroad op. Weer gravel\u2026. En het blijkt ook weer een lang stuk (16 km) dat we moeten doen over een zeker niet al te beste weg. Dat had ik dan weer niet gelezen. Na een dik half uur stuiteren in onze stoere Jantje, zijn we er eindelijk. En dan moet die Arc wel heel mooi zijn! Dat is hij ook. Heel hoog en je kunt er best diep inwandelen. Als we weer terug zijn op de parkeerplaats, zien we ook nog bordjes voor andere bezienswaardigheden aan deze weg. Die nemen we dan meteen ook even mee natuurlijk. We gaan nog naar een spiegelmeer, waarin je de bergen gespiegeld zou moeten zien. Dat werkt alleen als het windstil is en dat is niet het geval. Dan zijn er nog grotten om te bezichtigen: Box Canyon & Crazy Paving Caves. Die zijn heel mooi en eindelijk mag Eric zijn mooie zaklamp gebruiken, want het is daarbinnen stikdonker. Gelukkig zijn het ook heel hoge, ruime grotten zodat het ook voor mij leuk blijft.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Het plafond van Box Canyon<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Crazy Paving Cave<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Dan moeten we die gravelroad weer terugrijden. Maar door al die bezienswaardigheden bij elkaar, vinden we het wel de moeite waard geweest. Aan het einde van de weg, als we weer op het asfalt rijden, zien we de afslag naar Kohaihai Bluff. Daar stopt de weg, begint het natuurgebied en kun je alleen te voet verder. Beetje einde van de wereld gevoel, prachtige ruige natuur, stranden met veel drijfhout en de zee natuurlijk. We stappen even uit om dit allemaal in ons op te nemen. <\/p>\n\n\n\n

Terug\nin het stadje Karamea is het etenstijd. We besluiten eerst een hapje te eten\nvoor we de laatste 50 km, via bergwegen, terug naar Lange Jan rijden. Een\nrestaurantje kiezen is niet moeilijk, er zijn er 2. Eric proeft de zalm en ik\nde hertenbiefstuk (het is immers winter in Nederland), erg lekker. Met volle\nbuik zijn we net voor het donker terug.<\/p>\n\n\n\n

Voor zaterdag is er regen voorspeld, maar als ik wakker wordt zie ik zon. Ik duw Eric uit bed en draai nog vlug een was met ons beddengoed. Terwijl de wasmachine aan de gang is, komen de donkere wolken al aanwaaien. Poep! Maar gelukkig is er ook een droger. Dan maar de droger en hopen dat ie goed droogt. Het gaat echt prima en ik ben helemaal blij met ons schone, droge goed. Het regent nog niet, dus ondertussen geven we Jantje eens een schoonmaakbeurt. Hij staat weer te glimmen als we klaar zijn! Na de lunch, lopen we nog even over het strand maar dan begint de regen toch door te zetten. De rest van de dag besteden we aan wat indoor klusjes. We moeten bijvoorbeeld de ferry terug naar het Noordereiland nog boeken. De prijzen veranderde niet echt, dus we stelden het telkens uit. Maar nu ik echt de datum weet waarop we over willen varen, blijkt de prijs ineens 50% gestegen! Oeps, dat is niet zo fraai. Even de andere maatschappij proberen (er zijn er 2) en die heeft gelukkig wel een goede prijs en nog eens een mooie korting. Zijn we zelfs goedkoper uit dan op de heenweg. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kohaihai Bluff, einde van de wereld<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Zondag\nbegint weer wat somber. Maar het is tijd om verder te trekken, dus dat is niet\nzo erg. We rijden terug naar Westport om de tanks te legen en wat boodschappen\nte doen. Dan verder naar Murchison. Dit stadje staat niet op onze lijst met\nmooie bezienswaardigheden, maar tot de volgende plaats op de lijst is het te\nver om in 1 dag te rijden, vinden wij. De wegen blijven nog steeds heel goed\ndus na een voorspoedige rit komen we rond de lunch bij de campsite. We mogen\neen plekje kiezen en zien een mooie bij de rivier. Ook mogen we fietsen lenen\nom naar het stadje te rijden. Wat leuk! We hebben nu zo\u2019n 2,5 maand niet meer\ngefietst en het is hier redelijk vlak. Het zijn mooie fietsen, die vragen om\neen extra stukje fietsen buiten de stad. Dan brengen we ze weer netjes terug. <\/p>\n\n\n\n

Na\neen goede nachtrust gaan we weer door. We rijden verder noord en komen op een\ncampsite bij Kina terecht. Het is een offici\u00eble camping, maar er zijn weinig\nfaciliteiten (toiletten en water). Voor een prijs van NZD 10,- \/ EUR 6,- per\nnacht voor ons beiden is dat ook prima. We staan meteen aan de zee en kijken\ndus prachtig uit over de baai. De stoeltjes komen uit de bus en we nestelen ons\nop het strand. Eric is druk in de weer met het polijsten van zijn steen. In\nNieuw Zeeland hebben ze een speciale steen: \u201cGreen Stone\u201d. Hierover heb ik al\nin een eerder stukje wat verteld. Ze maken er juwelen van en verkopen die voor\neen ferme prijs. Nu denken we dat Eric dus zo\u2019n steen gevonden heeft. Er zijn\nal wat mensen die de steen hebben gezien en dachten dat het een echte was. Als\nwe een echte kenner tegenkomen, moeten we het nog eens  checken. Tot die tijd behandelen we de steen\nals een echte Greenstone. Om hem mee te mogen nemen naar Nederland moet ie\nbewerkt zijn, anders mag je hem niet uitvoeren. Als ie bewerkt is (gepolijst)\ndan denken ze dat je hem gekocht hebt en mag ie wel mee\u2026.. Dus Eric is flink\nmet zijn schuurpapiertjes aan de gang.<\/p>\n\n\n\n

Het is al flink eb als we even langs het strand lopen. Eric spot mosselen! Waarom niet plukken en vanavond lekker eten? Dat lijkt ons een goed idee! We zoeken de mooiste eruit en maken ze schoon in de zee. In onze wasbak doen we een laagje water om ze te bewaren. Lang hoeven ze niet te wachten want een uurtje later zet Eric een pan op het vuur en worden ze opgesmikkeld. Supervers en Superlekker (niet ziek geworden!).<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Weka<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De\ncampingbaas heeft ons (en de rest van de camping) gewaarschuwd: vannacht is het\nvolle maan en het is prachtig om die te zien opkomen boven de zee. Rond 21:00\nuur is het dus relatief druk op het strand. Iedereen komt er even voor zitten\nen heeft zijn fotocamera klaar. Het is inderdaad erg mooi! Geeft ons weer iets\nom even later van te dromen.<\/p>\n\n\n\n

Op\ndinsdag gaan we naar Takaka. Dit is een mooie uitvalsbasis voor wandelingen en\nbezienswaardigheden. Het is maar 70 kilometer, de weg bestaat uit heel, heel\nveel bochtjes. Lange Jan doet echter of hij nog nooit anders heeft gedaan.\nEric, die toch wel wat meer kilometer-ervaring heeft met Lange Jan en dan ook\ndeze tocht achter het stuur zit, stuurt soepeltjes en het tempo blijft er prima\nin zitten. We gaan op weg naar een hotel, waar we misschien gratis mogen staan.\nDat blijkt niet meer het geval. Je moet nu net zoveel betalen als op een\ncamping. Dan gaan wij naar een camping, met echte plaatsen, douches en\ntoiletten. Vanaf de weg gezien lijkt de camping niets, maar als we even het\nterrein op lopen, zien we dat daarachter een mooi veld ligt. Ik loop naar de\nreceptie voor een plekje en Eric gaat vast de Jantjes halen. De draai om het\nterrein op te komen is erg krap. De mevrouw van de receptie weet dit natuurlijk\nen als ze Lange Jan ziet aankomen, vindt ze het knap dat het Eric gelukt is om\nde draai te maken. Er staat namelijk een auto precies tegenover de ingang van\nde camping en dus precies in de weg. Maar dan ziet je Jantje er nog achteraan\nkomen en worden haar ogen wat groter: respect voor Eric!<\/p>\n\n\n\n

We\nkrijgen een mooie plek. Lekker groot, zodat beide Jantjes een plaatsje hebben.\nDe luifel gaat uit en we lunchen even lekker in de zon. Dan mag Jantje mee naar\nTarakohe, zo\u2019n 10 km verderop. Het is eigenlijk een dorpje van niks, maar de\nstranden van de Golden Bay lokken en we lopen even een flink eind het water in.\nHet water is heel blauw en de bomen groen: contrast is geweldig om te zien. Dan\nweer terug naar de camping. De zon duikt nu onder onze luifel door en dat is\nwel heel warm. Beetje te warm, dus we starten de bus nog even om hem om te\ndraaien. Nu zitten we mooi in de schaduw van Lange Jan en dat is helemaal goed.\nOmdat de plek ons zo goed bevalt en we nog veel plannen hebben hier, ga ik\nmeteen nog even 2 extra nachten bijboeken. Dan stuurt ons niemand hier meer\nweg! Kunnen we rustig eten en daarna pakken we nog even tijd om het stadje in\nte lopen. Het hippie-gehalte is hier erg hoog. Overal dreadlocks en te grote\nbroeken. Restaurantjes zijn ook allemaal \u201corganic\u201d en \u201cvegan\u201d. Gelukkig hebben\nwe geen lammetje meer onze koelkast, want als ze daar achter waren gekomen\u2026.<\/p>\n\n\n\n

De volgende ochtend gaan we op pad naar Cape Farewell. Dit is een grote landstrook, die de Golden Bay in het Noorden beschermd tegen de Tasmaanse Zee. Het is ongeveer 50 km naar het noorden rijden en dan nog 1 kilometer over een gravelroad. Dat is te doen. Er staat een bord bij het parkeerterrein waarop alle wandeling te zien zijn die je kunt doen vanaf dit punt. We besluiten de Spit Track Circuit te doen. Dat blijkt een goede keuze, hoewel we hem natuurlijk weer achterstevoren blijken te nemen. We lopen eerst langs de beschermde baai, dan een stukje door het bos (met ontzettend veel herriemakende krekels) gevolgd door een stuk over het ruige strand van de Tasmaanse Zee en tot slot een pad over door het boerenland met schapen. We waren al weer een beetje vergeten hoe het was om tussen de schapenpoep te moeten rondhopsen, maar het geheugen is weer snel opgefrist. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Cape Farewell<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Op\nde weg terug met Jantje nemen we nog het uitkijkpunt over Cape Farewell mee en\nrond 14:00 uur zitten we weer lekker bij Lange Jan. Ik zie Eric knijpen met\nzijn ogen, terwijl hij aan het lezen is. Dat heeft misschien even wat uitleg\nnodig voor ik verder ga. Eric las nooit boeken. Alleen gebruiksaanwijzingen van\ntechnische apparaten en dan alleen als het werkelijk moest. In onze laatste weken\nop Sicili\u00eb, las ik een boek waarvan ik dacht dat dit nu ECHT een boek voor hem\nwas. Het gaat om \u201cDe Scheepsjongen\u201d van John Boyne. Met wat tegenzin begon hij\naan het boek en binnen 2 dagen was het uit! Daar stond hij zelf ook versteld\nvan. Omdat ik natuurlijk mijn e-reader moet beschermen, heeft Eric van de\nfamilie voor zijn verjaardag een e-reader gekregen toen we in oktober even in\nNederland waren. En sindsdien is hij los! Hij leest er op los, is moeilijk meer\nvan zijn digitale boek weg te slaan. Wie had dat ooit gedacht?<\/p>\n\n\n\n

Terug\nnaar nu. Ik zie dus Eric knijpen met zijn ogen, terwijl hij zijn zonnebril op\nheeft. Die zonnebril had (let dus op: had) een spiegelende coating. Maar omdat\ndie coating een beetje aan het loslaten was, heeft de handige Hendrik maar alle\ncoating er vanaf gepoetst: ging heel makkelijk. Maar nu heeft ie dus meer een\nbril dan een zonnebril. Dat gaat niet, dus we lopen het stadje even in voor een\nnieuw exemplaar. Ze hebben er precies 1 die aan alle eisen voldoet en 1 is\ngenoeg. Er blijft nog genoeg geld over voor een brood, zodat we die avond ook\nnog wat te eten hebben. Er komen donkere wolken opzetten, dus wij installeren\nons voor een avondje film.<\/p>\n\n\n\n

Donderdag\n24 januari begint met donkere wolken. Vandaag staat nog een wandeling met bezoek\naan een grot op het programma, dus we besluiten om de ochtend rustig aan te\ndoen en dan de middag te gebruiken om op expeditie te gaan. De wolken trekken\nnog niet echt weg als het inmiddels 13:00 uur is, maar het regent ook niet. We\ngaan dus gewoon op weg. Het is maar 15 minuten rijden met Jantje. We mogen over\nparticulier land, als we de hekken maar weer sluiten, waar ze gesloten waren en\nopen laten waar ze dat zijn. We komen op de parkeerplaats en daar blijken ook\nons vriendjes weer van de partij: sandflies! We dachten er nu vanaf te zijn,\nmaar de tube cr\u00e8me moet weer tevoorschijn komen. Dan kunnen we in ieder geval\nveilig op pad. Eric loopt nog een controle-rondje om de auto en schrikt een\nbeetje. Hij ziet een jonge dame gehurkt zitten. Hij denkt dat ze zit te\nplassen, maar dat blijkt later toch iets anders te zijn. En DAT is nu net\nwaarom ze in Nieuw Zeeland paal en perk aan het stellen zijn aan de vrijheden\nvan kampeerders. Als de betreffende dame haar billen nog 10 minuten bij elkaar\ngeknepen had, was ze een van die mooie openbare toiletten tegengekomen waar ze\nhaar ding had kunnen doen: BAH!!!!<\/p>\n\n\n\n

Goed, nog onwetend over dit feit, gaan wij op pad. We volgen een flink smal pad, langs een beste steile afgrond de berg op. Het is zeker geen asfaltpaadje. Het is klauteren en klimmen, flink steil dus de hartslag zit weer op een flink niveau en de kleur van de wangetjes is navenant. We komen nog 4 oudere heren tegen die voor het gemak hun schoeisel maar hebben uitgetrokken\u2026. Hoewel je veel kunt leren van ouderen, lijkt ons dit geen goed idee. We gaan verder en bereiken de Rawhiti Cave. Hij is heel erg groot en zit vol met stalactieten of stalagmieten (of allebei). Omdat deze uitstulpsel gedeeltelijk bestaan uit natuurlijk materiaal als algen, groeien ze ook naar het licht toe. Heel indrukwekkend en de klotsende oksels meer dan waard! De weg terug is zeker zo uitdagend, maar heelhuids bereiken we Jantje weer.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Rawhiti Cave<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Eenmaal\nterug op de camping zorgen we dat we weer klaar zijn voor morgen. Dan gaan we\nweer terug naar de omgeving van Motueka voor een wandeling, waarna we Nelson\ngaan bezoeken. Dan nog de Marlborough Sounds en dan is het weer tijd om de\nveerboot te pakken op 2 februari. Wat gaat het toch snel allemaal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wat ons is opgevallen: er zijn overal openbare toiletten in Nieuw Zeeland. Geen viezige exemplaren waarvoor je dan ook nog mag betalen. Nee, gratis, vaak mooi schoon, met toiletpapier bij de wc en handzeep bij het fonteintje. Je vindt er altijd wel eentje als de nood wat hoog wordt, zelfs in de meest verlaten uithoeken. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1514"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1514"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1514\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1515,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1514\/revisions\/1515"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1514"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}