{"id":1534,"date":"2019-02-08T06:13:34","date_gmt":"2019-02-08T05:13:34","guid":{"rendered":"http:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1534"},"modified":"2019-02-08T06:13:34","modified_gmt":"2019-02-08T05:13:34","slug":"76-van-takaka-naar-stratford","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1534","title":{"rendered":"76. Van Takaka naar Stratford"},"content":{"rendered":"\n

Deze\nkeer wil ik graag starten met heel goed nieuws en treurig nieuws uit het verre\nNieuw Zeeland. Dit heeft niets met de Nieuw Zeelanders zelf te maken, maar het\nis wel iets wat hier gebeurd is. Ik heb hieronder 2 kleine alinea\u2019s gemaakt en\ndaar GOED NIEUWS en SLECHT NIEUWS voor gezet. Zo kun je zelf beslissen met welk\nnieuws je wilt beginnen.<\/p>\n\n\n\n

GOED\nNIEUWS: Eindelijk heb ik het kaartje op de website weer aan de praat gekregen!\nJe kunt dus onze reisroute in Nieuw Zeeland de laatste weken nog even volgen.\nIn de menu-optie bovenaan de pagina, vind je de het onder \u201croute\u201d. Telkens als\nik weer een stukje op de website schrijf, werk ik ook het kaartje bij.<\/p>\n\n\n\n

SLECHT\nNIEUWS: Lang Jan heeft op 6 februari nieuw eigenaren gekregen. In het stukje\nhieronder ga ik meer vertellen over het hoe en wat, maar het is altijd goed om een\nbeetje voorbereid te zijn op dit nieuws. En hoewel het onder \u201cslecht nieuws\u201d\nstaat, is het ook een beetje \u201cgoed nieuws\u201d. We hebben er een heel goede deal\nmee gedaan en de zorgen die zo\u2019n verkoop met zich meebrengt zijn nu ook meteen\nverdwenen.<\/p>\n\n\n\n

—–<\/p>\n\n\n\n

Op\nvrijdag 25 januari gaan we weer terug over dezelfde weg richting Motueka. We\nhebben daar 2 mogelijke kampeerplekken uitgezocht. Onderweg ziet Eric nog een\nbanden-verkoop-garage. We hadden zelf geprobeerd om de bandenspanning nog eens\nte checken, maar de apparaten bij een benzinestation zijn niet berekend op de\nsuperkrachten in de banden van Lange Jan. De meneer in de banden-garage wil\nonze bandenspanning wel even meten. Het blijkt allemaal nog prima in orde en\nwederom hoeven we niets te betalen voor deze service. Tevreden rijden we door\nnaar de eerste kampeermogelijkheid, maar dat is een asfaltterrein achter een\nhuis. Door naar nummer 2. Die lijkt erg veel op de eerste optie. Daar hebben we\ngeen zin in. We rijden een 15 km door en komen weer bij de camping waar we\nenkele dagen eerder ook waren: in het dorpje Tasman, direct aan zee. Nu is het\nerg druk op de camping (met rasechte Tokkies), maar niet zo druk dat Lange Jan\ner niet meer bij past. We krijgen zelfs een heel mooi plekje, direct aan zee. <\/p>\n\n\n\n

Tijd\nvoor lunch, maar geen brood meer. Ik heb wel zin in een verwen-lunch en we\nmoeten nog wat regelen in het stadje. Daar zit een Thai die speciale lunchdeals\nheeft. Voor enkele Euro\u2019s zitten we een half uurtje later aan een superlekkere\nlunch. Daarna is het tijd voor wat kleine boodschappen en de voorbereiding voor\nmorgen. We willen morgen een deel van de Tasman-track (5 daagse-tocht) wandelen\nen daarvoor moeten we een watertaxi naar het beginpunt regelen zodat we naar\nJantje kunnen terugwandelen. Op onze camping is geen \/ weinig\ninternetverbinding dus we willen in het stadje even kijken. Maar dan zie ik de\nVVV en dat lijkt me heel makkelijk. En dat is het ook. De VVV-dame bekijkt met\nmij de opties en reserveert meteen. Hoe fijn! Meteen ook klaar voor vandaag\nhier in de stad en terug naar de camping voor wat relax- en leeswerk.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Abel Tasman Track<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Volgende\ndag gaat de wekker om 7:00. We ontbijten, smeren onze lunchbroodjes en gaan op\npad naar Marahau. Om 8:30 uur zijn we bij het Watertaxi bedrijf, zoals\nafgesproken. We zien de boten al klaar staan op een trailer, met een tractor\nervoor. Het is eb, dus we worden al zittend in de boot naar de zee gebracht en\nvan daar uit gaan we pas varen. Met een kleine rondtour komen we zo\u2019n 45\nminuten later aan bij Torrent Bay, ons beginpunt. Het is prachtig hier, maar\ngeen aanlegsteiger te zien. Blijkt dat we onze zorgvuldig aangetrokken schoenen\nweer uit moeten trekken omdat we in kniediep water gaan uitstappen. Mooi begin\nvan het avontuur. Dan krijgen we een beetje haast, want van Torrent Bay naar het\nvolgende punt van de wandeling \u201cAnchorage\u201d lopen 2 voetpaden: eentje kun je alleen\nbij eb lopen en eentje kun je altijd volgen. Het scheelt een uur in looptijd,\ndus wij zouden de eb-route erg waarderen. Volgens het boekje zouden we vandaag echter\ntot 10:00 uur van deze mogelijkheid gebruik kunnen maken en het is nu 9:50 uur.\nWe bekijken de baai eens en besluiten gewoon onze schoenen uit te laten. Dan is\nhet ook niet erg als het een beetje nat is. De route gaat over het strand en we\nmoeten inderdaad af en toe even pootje-badend door wat water, maar het gaat echt\nnog heel makkelijk! We denken dat je de route (op blote voeten dan) nog\nmakkelijk een uur zou kunnen volgen. Wat een mooie baai!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Abel Tasman Trail, Torrent Bay<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Dan\nis het een klein klimmetje dat we op blote voeten lopen om ze een beetje droog\nte laten worden. We komen uit in nog een heel mooi deel van de baai. Nu we\nonafhankelijk zijn van de getijden op de rest van de route, vinden we een\nboomstam om onze snack (dreamy chocolate chip cookie!!!!) op te eten. De\nvoetjes krijgen een grondige schoonmaakbeurt en dan gaan we verder, nog een\ngoede 4 uur te gaan. We gaan, natuurlijk, weer even stevig omhoog. Maar als een\nhalf uurtje later op de top zijn (die is hier niet zo heel hoog) begint het\ngrote genieten. Het pad gaat eigenlijk alleen nog maar heel rustig bergaf op een\nheel goed begaanbaar pad. Wat is dit lekker wandelen, zelfs al moet ik af en\ntoe in galop om Eric te volgen. Gelukkig krijgt hij ook wel eens honger en op\neen van de afslagen naar een strandje mogen de broodjes uit de tas. We schieten\nflink op en uiteindelijk zijn we om 14:00 uur al weer bij Jantje, met nog 2\nkilometer extra omdat Jantje natuurlijk bij de Watertaxi staat te wachten en\nniet bij het einde van de track. Allebei vinden we dit een van de mooiste\nwandelingen die we tot nu toe gedaan hebben. Moe en voldaan hebben we bij Lange\nJan een echte BeachBBQ verdiend.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
BBQ bij camping in Tasman<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Genoeg\nTokkies gezien en gehoord, op zondag 27 januari gaan we door. Nelson moet een\nleuke stad zijn. Om de campingdrukte een beetje te vermijden gaan we naar een\nstadje heel dichtbij: Richmond. We proberen nog of we op een kampeerplek mogen\nstaan, waar normaal gesproken alleen mensen mogen staan die lid zijn van de New\nZealand Motorhome & Caravan Association (NZMCA), maar dat mislukt. Dus\nwordt het een gewone camping waar de tarieven ietsje hoger liggen. Daar krijgen\nwe dan wel een heel mooi plekje met een grote boom dus de hele dag schaduw. Er\nis hier nu een hittegolf. We hebben temperaturen van rond de 36 graden.\nGelukkig waait het een beetje (flink!) en onder de boom is het goed te hebben.\nEric besluit om het tapijt eens goed te reinigen met onze waterzuiger en ja\u2026\ndan krijg je het wel warm natuurlijk! Het tapijt is nu dus gereinigd met\ntapijtreiniger en een beetje zweet. Het ziet er weer uit als nieuw. Tijd om\nvast wat foto\u2019s te maken voor de verkoop van Lange Jan. We willen hem te koop\nzetten zodra we op het NoorderEiland komen. <\/p>\n\n\n\n

De\ndag erop is de dag dat we onze concurrenten in beeld gaan brengen. We zoeken\neen gratis wifi punt en spitten de hele Nieuw Zeelandse Marktplaats na op\nToyota Coasters. Die komen allemaal in een Excel. Dat geeft een goed idee van\nhet aanbod en de prijzen. Na een uurtje of 2 werken, is alles klaar en gaan we\nweer terug naar de camping. De eigenaar van de camping verkoopt ook campers en\ndie heb ik gevraagd of hij niet eens naar Lange Jan en Jantje wil kijken om te\nzien wat een re\u00eble vraagprijs zou zijn. Die middag komt hij even langs. Hij\nkijkt even rond en geeft aan dat hij wel iemand weet die onze bus zou willen\nkopen. Het gaat dan alleen om de bus, maar dat is voor ons geen probleem. We\nmoeten nog bijna 2 maanden in Nieuw Zeeland rondtrekken en dan is het fijn  om Jantje nog even mee te nemen. De\ncampingeigenaar belooft de potenti\u00eble koper vanavond nog even te bellen. Oei,\ndat zou toch wat zijn\u2026..<\/p>\n\n\n\n

We\nhebben niet heel lang de tijd om er over na te denken, want de volgende\nuitdaging staat te wachten: Eric gaat vliegen. Niet zomaar vliegen, hij gaat\nZELF een vliegtuig besturen. Dat heeft ie altijd al eens willen doen, dus toen\nik zag dat dit hier mogelijk was, heb ik dat geboekt als verrassing. Nu\nverheugt hij zich er al een paar dagen op. Om 15:30 uur melden we ons bij de\nvliegschool en om 15:40 uur neemt Eric de stuurknuppel over om hem pas om 16:20\nuur, net voor de landing weer terug te geven aan de instructeur. Hij mag overal\nnaar toe vliegen en de instructeur laat hem allerlei dingen zien. Ondertussen\nsta ik dus op de grond te wachten, want het is een twee-zitter. Het was de\ninstructeur of ik\u2026.. het is dus de instructeur geworden. Eric is helemaal enthousiast,\nal is hij kotsmisselijk. Het was heel erg warm in het vliegtuig en hij is\nsowieso erg gevoelig voor bepaalde bewegingen. Hij vertelt wel volop en\nuiteindelijk komt de kleur op zijn gezicht een beetje terug en droogt zijn\nshirt op. Dat komt goed uit, want op de camping blijkt dat we bezoekers hebben:\nmieren die via de elektradraad naar binnen wandelen (we zijn meteen de\ntegenaanval aangegaan en hebben deze met vlag en wimpel gewonnen) en nieuwe\nburen: Nederlanders. En zij houden ook best van een glaasje wijn, ook van twee\u2026.\nUiteindelijk is het 23:30 uur als we in bed kruipen, zonder eten, maar toch met\neen volle buik.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Erics vliegtuig<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Dinsdag\n29 januari gaan we weer door. Het afscheid nemen duurt deze keer even. De\ncampingeigenaar komt nog even vertellen dat hij de potenti\u00eble koper nog niet\nheeft kunnen bereiken. We zijn nog tot 2 februari op het ZuiderEiland dus hij\nziet nog wel mogelijkheden. De Nederlanders komen ook even gedag zeggen. Dan\ngaan we onze tanks nog even legen en zie een campingbewoner die aan de slag om\nstenen te bewerken. Misschien kan hij uitsluitsel geven over de echtheid van\nonze GreenStones? Dat wil hij best proberen als ik dat vraag. We laten 2 stenen\nzien die Eric al een beetje gepolijst heeft: zonder twijfel echte GreenStones!\nWat een geluk! Hebben we allebei een GreenStone gevonden. Eric weet nu dat hij\nnog even moet polijsten, anders mogen ze niet mee naar Nederland. Maar dan is\ndat werk in ieder geval niet voor niets. <\/p>\n\n\n\n

We\ngaan naar Okiwi. Een heel klein dorpje in de middle-of-nowhere. De weg ernaar\ntoe is al heel mooi. De camping is klein, maar er staat ook maar 1 andere\ncamper. Op het eerste plekje dat we uitzoeken zitten ontzettend veel vliegen.\nIk kijk het even aan en ga dan eens aan de overkant kijken. Dat lijkt beter,\ndus we verplaatsen Lange Jan nog even. Natuurlijk zitten de vliegen hier ook,\nmaar stukken minder. Een uurtje later is onze oude plekje alweer bezet; met\nvliegen en al. Blijkt dat mensen, ondanks de bordjes die vragen om dat niet te\ndoen, vis schoonmaken op de camping. Dat afval vinden vliegen geweldig\u2026. <\/p>\n\n\n\n

Ik\nga even zwemmen, even afkoelen in de Tasmaanse Zee. De hittegolf is nog niet\nvoorbij. Als ik terug kom, heeft Eric de potenti\u00eble koper aan de lijn. Het\nbereik is hier erg slecht en het gesprek verloopt wat stug. De man zegt nog wel\nwat te laten weten. Hmmmm, voelt niet geweldig, maar we zien wel. Voor nu\nstappen we in Jantje om de weg naar de French Pass te rijden. Die is echt heel\nerg mooi. Nog erg onbekend onder de toeristen, maar hij mag zeker op de lijst\nvan een van de mooiste wegen. Het is ook flink een stuk gravelroad, maar die is\nbest goed. Aan het einde van de weg is een mooie baai met strandje. De hengel\nligt niet voor niets achter in de auto, dus effe proberen of we hier een visje\naan de haak krijgen. Helaas lukt het niet, maar we krijgen er wel honger van.\nTijd om terug te keren!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
French Pass<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Omdat\nwe er achter zijn gekomen dat de sandflies de weg naar Okiwi ook gevonden\nhebben, gaan we donderdag weer verder. Havelock staat nog op ons lijstje. Daar\nis het telefoonbereik ook beter, mocht de potenti\u00eble koper toch nog contact\nopnemen. We vinden een fijne camping, aan de haven in het dorpje. Tijd voor een\nluie-lunch: fish & chips. De portie van Eric is enorm (Fish&Chips\nvallen nooit zo lekker bij mij, dus ik kies wat anders), zowel van grootte als\nvan vetgehalte. Voorlopig hoor ik hem daar niet meer over. Het is nog steeds\nwarm en door de bewolking vandaag is het heel klam. Gelukkig is het einde van\nde hittegolf voorspeld voor overmorgen.<\/p>\n\n\n\n

De\nlaatste warme dag, de donderdag, willen we gebruiken om onze kayak nog eens op\nte blazen. In de Marlborough Sounds, waar we nu zitten, moet het mooi varen\nzijn. We duwen alles in Jantje en na een 20 minuten rijden staan we op het\nstrandje dat de campingbaas ons geadviseerd heeft als vertrekpunt. Oppompen en\nwe zijn los! Helaas is het stroom tegen en ook een beetje wind. Onze kayak is\nnatuurlijk wat flexibele en buigt lekker om de golven heen. Daardoor moeten wij\nnog wat meer kracht zetten. Hier geldt echt: stilstand is achteruitgang, dus we\nrusten om de beurt een beetje uit. We zien een baai en dat wordt onze\nlunchbaai. Onze zelfmeegebrachte tonijn-wraps smaken ons heel goed na die\nkrachtsinspanning. We verheugen ons al op de terugweg: wind- en stroming mee!\nDat gaat inderdaad voortvarend (leuk he: \u201cvarend\u201d). Tot Eric toch even zijn\npeddel in het water steekt en deze afbreekt. Wij gaan dus nog steeds\nvoortvarend, maar de peddel blijft achter. Ik zeg nog dat ie wel blijft\ndrijven, maar omdat ie is afgebroken gaat dat niet meer op. Nu moet ik dus in\nactie komen omdat ik nog kan peddelen. Ik zet flink kracht en we zijn echt bijna\nbij de peddel als we hem langzaam onder zien gaan. Eric schreeuwt en dan hoor\nik een plons: hij is in het water gedoken en duikt dus de peddel achterna, met\nzijn zonnebril nog op. Ik denk nog: oei, dadelijk is de peddel gered, maar\nmoeten we WEER een nieuwe zonnebril gaan kopen. Maar daar onderschat ik hem\ntoch weer. Met zowel de peddel als de zonnebril komt ie boven. Dan volgt de\nvolgende uitdaging: weer in die flexi-kano kruipen, zonder dat ie omgaat om\nzinkt. Ook dat is binnen 15 seconden voor elkaar. Wat een avontuur toch weer.\nGelukkig verloopt de rest van ons tochtje rustig.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Kayak op Malborough Sounds<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Terug\nop de camping zien we dat we een berichtje van de potenti\u00eble koper gemist\nhebben. Hij is toch wel erg ge\u00efnteresseerd en wil graag nog even contact. Eric\nprobeert dus de rest van de dag die man te pakken te krijgen, maar krijgt geen\ngehoor. Ik had al bedacht dat we naar een bekend restaurant in het dorpje\nzouden gaan \u201cThe Mussel Pot\u201d. Ze hebben zichzelf hier uitgeroepen tot\nmosselhoofdstad van Nieuw Zeeland dus\u2026. Het mooie van mobiele telefoon is dat\nze gewoon mee kunnen. Wij smikkelen dus deze avond van een mosselproeverij en\nhoren uiteindelijk helemaal niets meer van deze man.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Mosselproeverij!<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Nog\neen dagje te gaan voor we op de ferry gaan. Eric probeert de potenti\u00eble\nverkoper nog te bereiken en net als we de straat uitrijden van de camping, belt\nhij terug. Hij werkt in de bosbouw en heeft vaak geen signaal. We vertellen dat\nwe nu naar Renwick \/ Blenheim willen rijden en dat vindt hij ook fijn. Daar\nheeft hij een broer die kan komen kijken, voordat hij zelf de 300 km-tocht zou\nmaken. Prima, zijn broer is welkom. We horen wel wanneer hij komt. We komen\nuiteindelijk in Blenheim weer op de paardenracebaan terecht met de Jantjes. Dit\nwas ook onze eerste camping op het ZuiderEiland, dus dat is een mooi einde. Van\nde broer horen we uiteindelijk niets meer.<\/p>\n\n\n\n

Op\nde dag van de overtocht, zaterdag 2 februari, belt de potenti\u00eble koper nog\neens. Zijn broer krijgt hij niet te pakken. Nou, wij gaan zo vertrekken naar\nPicton, vanwaar de ferry gaat vertrekken. Blijkt dat hij voor zijn werk nog wel\neens op het NoorderEiland komt, dus we houden elkaar gewoon op de hoogte.\nJammer, maar helaas. We staan netjes om 13:00 uur in de rij bij de ferry voor\nde check-in. We krijgen weer een plekje bij de vrachtwagens, maar staan precies\nop een krap hoekje waar ook de andere auto\u2019s met caravan \/ trailers langs\nmoeten rijden. We blijven dus even zitten tot iedereen een plekje heeft. Gelukkig\nalles goed gegaan en als we in Wellington zijn staan wij mooi vooraan! Na een\nhalf uurtje roept een dame om dat we even wat minder hard zullen gaan. Een van\nde motoren (er zijn er 2) heeft problemen en ze hebben hem uitgeschakeld zodat\nde monteurs aan de slag kunnen. Ach, kan gebeuren. Het is prachtig weer en wij\ngenieten buiten van het uitzicht. Een klein uurtje later: \u201cThis is you captain\nspeaking..\u201d. Dat is nooit goed! De motor blijkt niet zomaar te repareren en we\ngaan op halve kracht naar Wellington. Verwachte aankomsttijd gaat van 17:30\nnaar 19:30 uur. Vervelend, maar het is niet anders. We moeten een andere\n(langere) route nemen omdat de wendbaarheid van het schip nu niet voldoende is\nvoor de nauwere, snellere route. Als we de fjorden achter ons laten en de zee\nop draaien, blijkt er best een dikke wind te staan. Dit brengt nog extra\nvertraging met zich mee. De Captain vertelt dat het nu 21:00 uur gaat zijn. Wij\npakken onze e-reader en nestelen ons in het restaurant van de boot. Blijkt dat\nze nu gratis koffie & thee serveren met carrotcake \/ bananencake \/\nchocoladecake. Echt goede service vinden wij. Maar we beseffen ook dat we beter\nwat kunnen eten in het restaurant, omdat het anders wel heel laat wordt. Blijkt\nook daar een extra aanbieding te zijn: 2 dikke zakjes frietjes voor NZD 5,-\n(ong EUR 3,-). En het zijn dus heel erg lekker frietjes! Wij zijn, ondanks de\nlate aankomst, tevreden. Tijdens het eten schuift nog een Nieuw Zeelander aan\nen we kletsen de laatste paar uurtjes vol: hij gaat trouwen in Zuid Afrika, dus\nonderwerpen genoeg.<\/p>\n\n\n\n

We\nhalen Wellington op 1 motor en om 21:00 uur rijden we de ferry af. We gaan naar\neen Free-Camp-Plaats waar we op de heenweg ook gestaan hebben. Maar nu is het\ndonker wanneer we aankomen en druk. Maar wij zijn moe en willen slapen. Eric\nparkeert Lange Jan dus op een plekje waar het nog net kan en we gaan lekker te\nbed.<\/p>\n\n\n\n

Het\nis natuurlijk zondag, dus het is erg druk bij deze kampeerplek aan het water.\nDat doet ons besluiten om verder te gaan. Net als we ons klaarmaken, loopt er\neen man om onze Toyota heen. Hij vindt het een mooie auto zegt ie. Eric vertelt\ndat we hem gaan verkopen en dan wordt ie enthousiast. Hij wil heel graag onze\ngegevens, dan kan ie contact opnemen. Nou, die krijgt ie natuurlijk. Dit geeft\nwel vertrouwen voor onze verkoop! We plakken vandaag nog bordjes met \u201cFor Sale\u201d\nachter onze ruiten, zodat iedereen kan zien dat dit mooie exemplaar te koop is.<\/p>\n\n\n\n

We\nwilden eigenlijk bij Wanganui een tussenstop maken, maar we gaan wel lekker,\ndus besluiten er een lange rijdag van te maken. Onderweg spot Eric een heuse\nwindmolen in Foxton. Hij draait vlug af en blijkt dat we hier te maken hebben\nmet een echte Hollandse molen uit 2000. In de molen verkopen meel, maar ook\nVenco Dropjes en speculaas! Dan zien we een knaloranje caf\u00e9 tegenover de molen:\nKroketten, Frikadel, Bitterballen en Poffertjes. \u201cAan tafel\u201d zeggen we tegen\nelkaar. De Frikadellen blijken op en niet meer te krijgen tot eind februari.\nDat vindt zelfs Eric te lang wachten, dus delen we de kroketten met brood. Er\nzijn meer Nederlanders en we raken aan de praat terwijl zij op de poffertjes\nwachten. De kroketten blijken echte Nederlandse snacks, de poffertjes lijken\nwel op poffertjes, maar zijn toch wat anders van smaak vertellen de Nederlanders\nons.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Een ECHTE Hollandse windmolen, met echte Nederlandse Dropjes van binnen<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

We\nkomen terecht in Manaia. Er staat verder niemand op de camping als wij ons\nmelden. Het uitzicht is echter prachtig en wij mogen zelf een plaatsje zoeken.\nWe lopen even de zwarte duinen in, maar dat zand is verdikkes heet onder de\nvoetjes. Ik heb net mijn nieuwe sandaaltjes bij me, dus die wil ik niet aandoen\nmet mijn zandvoeten. Dus ik hops een beetje over die duinen en spring hierbij\nook 2x in een doorn. Maar mijn schoenen zijn gered\u2026. Eric heeft de mooie taak\nom de splinters uit mijn voetzool te peuteren.<\/p>\n\n\n\n

Het\nis hier prachtig maar heel slechte internet en Lange Jan moet nu toch echt op\nTradeMe (marktplaats.nl hier). Maandag 4 februari dus toch maar weer door. We\nrijden over de surf-highway naar Waitara. Daar vinden we een camping. Na de\nlunch gaan we op zoek naar een bibliotheek. In Nieuw Zeeland hebben alle\nbibliotheken gratis internet. Rond 14:30 uur is het dan een feit: Lange Jan\nstaat officieel te koop. Nu maar hopen op een goede verkoop. We zien meteen dat\ner veel naar de advertentie gekeken wordt. Diezelfde middag krijgen we nog een\nSMS. Er zijn mensen die speciaal voor een andere bus van het ZuiderEiland naar\nhet NoorderEiland komen vliegen. Ze komen al morgen! Maar nu hebben onze bus\ngezien en krijgen kriebels. We spreken af dat ze eerst naar de andere bus gaan\nkijken, maar als die niet aan de verwachtingen voldoet, dat ze ons dan altijd\nmogen benaderen (natuurlijk!). <\/p>\n\n\n\n

De\nvolgende dag heb ik ontzettende last van mijn rug. Waarschijnlijk niet goed\ngezeten ofzo. Even rustig houden dus. We besluiten om even onze neus te laten\nzien in New Plymouth. Dat bleek achteraf niet echt nodig, want heel mooi is het\ner niet. We zijn dus op tijd weer op de camping. Daar komt een mede-kampeerder\neven een biertje drinken. Ondertussen krijgen we een SMS: de mensen die ons\ngisteren benaderen willen toch graag onze bus ook zien. We spreken af om elkaar\nmorgen, halverwege te ontmoeten. Dat betekent dat we allemaal zo\u2019n 150 km\nmoeten rijden. Omdat wij ze inschatten als heel kopers die heel serieus op zoek\nzijn, willen we dit wel doen. Bovendien ligt de volgende bestemming op onze\nroute. Enige is dat we hier een wandeling voor over moeten slaan, maar met mijn\nrug lukt me dat toch even niet. De mede-kampeerder is erg betrokken bij ons verhaal\nen geeft ons nog wat waarschuwingen en tips.<\/p>\n\n\n\n

Woensdag\n6 februari is hier een feestdag. Voor ons maakt dat niet veel uit, wij gaan op\nweg naar Otorohanga, waar we hebben afgesproken om 11:00 om onze Langs Jan te\nshowen. We rijden iets over 8:00 uur weg, want we hebben een stukje kronkelweg\nvoor de boeg. We krijgen al een SMS van de Sal & Jack als we net het stadje\nbinnenrijden. Eerst even inchecken bij de camping. Dan sturen we een SMS dat we\ner klaar voor zijn (de eigenaresse van de camping bleef maar kletsen over\nelektrische auto\u2019s in Nederland, dus het is net over 11:00 uur geworden).\nBinnen 5 minuten zijn ze er. We lopen rond Lange Jan, die we gisteren al helemaal\nverkoopklaar gepimpt hebben. Dan kijken ze even binnen. Ze hebben nog nooit een\ncamper gehad en zijn dus net als wij waren, beginners. Sal vraagt of we een\nproefrit kunnen maken en dat is natuurlijk geen probleem. Jack en Eric zitten\nvoorin, de dames achterin. Als we dan terugkomen zegt Jack dat ze even een\nkoffie in het stadje gaan drinken en dat ze dan even bij ons terugkomen. Dat is\nnatuurlijk een heel goed en verstandig idee. Ze stappen in hun auto en Eric en\nik staan te wachten in de deuropening van Lange Jan om ze uit te zwaaien. Ze\ndraaien de auto en dan stoppen ze. Sal komt eruit gesprongen: \u201cWe will take it!\u201d\nWe komen een heel goede prijs overeen en schudden elkaar de hand: DEAL! Met\ndeze deal hebben we zelfs iets meer geld gekregen dan we voor Lange Jan &\nJantje hebben betaald. Alleen blijft Jantje nu dus nog bij ons! Wij zijn er\nsuperblij mee, maar weten ook zeker dat Sal & Jack een heel goede deal\nhebben. Iedereen blij dus. <\/p>\n\n\n\n

Maar\ndan de overdracht. Zij hadden gehoopt morgen met de Toyota terug te kunnen\nrijden naar het ZuiderEiland. Het allerhandigst zou dus zijn om hem eigenlijk\nmeteen mee te nemen. Eric biedt dat dan ook aan en daar zijn ze helemaal blij\nmee. Ze maken het geld naar ons over en daarna gaan ze weer even de stad in,\nzodat wij Lange Jan kunnen leegmaken. Oeps, dat gaat wel snel. Ik haal wat plastic\nstapelbakken bij de supermarkt en Eric rijdt naar The Warehouse om een tent en\nluchtbed te kopen. Dan kunnen we vannacht slapen. Daar hadden we natuurlijk al\nover nagedacht, maar nu is het wel heel echt. Een kleine 3 uurtjes later zijn\nwe er klaar voor en komen Sal & Jack Lange Jan toch echt ophalen. Als we\nhen zien wegrijden, moeten we toch een klein traantje wegpinken. Dit is toch 3\nmaanden lang ons huisje geweest, een droomauto die we echt hebben mogen rijden,\nwe hoorden bij de \u201cbusmensen\u201d en als we ergens kwamen aanrijden met de Jantjes\nmaakten draaien alle hoofden even naar ons toe. Dag Lange Jan, dat je maar veel\nfijne avonturen mag beleven met deze leuke mensen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Daaaag Lange Jan<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Tsja,\nen dan moeten we ons tentje opzetten. Onze overbuurman op de camping hoort wat\ner gebeurd is en vindt het prachtig. Hoewel hij wel vindt dat we \u201cdownsizen\u201d\nwel erg serieus nemen. Hij heeft dikke pret dat we nu onder een boom moeten\nslapen (letterlijk!). Maar als Eric ons nieuwe luchtbed tevoorschijn haalt, is\nie wel even onder de indruk. Flink groot en hoog met ingebouwde pomp. Eenmaal\nopgeblazen is ie enorm en de tent niet zo\u2026. Maar het past! Wij kunnen vannacht\nslapen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Hallo Tentje<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Natuurlijk\ngaat het die avond en nacht voor het eerst in tijden regenen. Nu we niet meer\nbinnen in de bus kunnen zitten, leren we de faciliteiten van de camping\nwaarderen. Deze camping heeft een grote overdekte ruimte waar we zalig kunnen\nzitten om te eten en een spelletje te doen. En de volgende ochtend, na een erg\nslechte nacht want de snelweg bleek aan de ene kant van de tent te lopen en de\nspoorlijn liep zelfs dwars door onze tent, kunnen we onder dit afdak de tent te\ndrogen zetten. We rommelen deze ochtend nog wat zodat al onze spullen in Jantje\npassen. We gaan aan een heel nieuw onderdeel van onze reis hier in Nieuw\nZeeland beginnen! <\/p>\n\n\n\n

Vanwege\ndie slechte nacht, blijven we niet in Otorohanga. Wat zullen we doen? Verder\nnoord of nog even terug naar zuid om die wandeling alsnog te doen. We besluiten\ntot het laatste. We rijden terug naar Stratford en vinden daar weer een heel\nfijne camping. We kunnen nu geen gebruik maar maken van een free-camping, want\nwe hebben natuurlijk geen toilet meer in de auto. Voortaan dus op campings,\nmaar dat is prima! We lunchten al onderweg met een warm broodje lamsvlees met\ngravy, zoals het hoort (toen ik zei dat ik geen gravy wilde, viel de dame\nachter de kassa zowat dood neer, dus dat heb ik snel hersteld). Vanavond dus\nlekker een makkelijke broodmaaltijd.<\/p>\n\n\n\n

Als\nwe vrijdagochtend wakker worden, hebben we echt zalig geslapen. Geen\nverkeersgeluiden en we hebben ons luchtbed ook een kwartslag gedraaid, omdat\nbleek dat die zijde van de tent langer was. Nu kunnen we ons (bijna, ik wel,\nEric dus bijna) uitstrekken als we liggen te slapen! Tijd dus voor die\nwandeling in het Enchanted Forest. Het blijkt een mooie wandeling, tussen\nallemaal bomen begroeid met mos. Dat geeft het, volgens de kenners, een beetje\neen betoverend uiterlijk. Wij voelen dat wat minder, maar wie zijn wij?<\/p>\n\n\n\n

Na\nde wandeling hebben we een Indiaas restaurantje met een goede lunchdeal op het\noog. Eric heeft flinke honger opgebouwd in dat betoverde bos, dus hij is er\nklaar voor. De curry en het naanbrood zijn echt superlekker! We genieten er van\nen ondertussen begint het eigenlijk nu pas een beetje te bezinken dat we \u201ctent\u201d-mensen\nzijn geworden. We spreken nu ook ineens die andere mensen van de camping en\ndruk dat we het daar weer mee hebben! We hebben er vertrouwen in dat ook de\nlaatste 6 weken hier geweldig gaan worden!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Deze keer wil ik graag starten met heel goed nieuws en treurig nieuws uit het verre Nieuw Zeeland. Dit heeft niets met de Nieuw Zeelanders zelf te maken, maar het is wel iets wat hier gebeurd is. Ik heb hieronder 2 kleine alinea\u2019s gemaakt en daar GOED NIEUWS en SLECHT NIEUWS voor gezet. Zo kun […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1534"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1534"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1534\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1540,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1534\/revisions\/1540"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1534"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}