{"id":1557,"date":"2019-02-18T07:59:03","date_gmt":"2019-02-18T06:59:03","guid":{"rendered":"http:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1557"},"modified":"2019-02-18T07:59:03","modified_gmt":"2019-02-18T06:59:03","slug":"77-van-stratford-naar-muriwai-beach","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1557","title":{"rendered":"77. Van Stratford naar Muriwai Beach"},"content":{"rendered":"\n

Ik\nbesef me dat er nog weinig te lezen is geweest op de website over de Maori (de\noorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland). Dit komt omdat ik zelf ook niet zo\ngoed weet wat ik hier mee moet. Er zijn verschillende plekken in Nieuw Zeeland\nwaar je meer te weten kunt komen over dit volk, hun geschiedenis en tradities.\nWat ons hierin erg tegenhoudt is het feit dat dit allemaal heel erg commercieel\nis. We bedanken voor een toeristenshow in een zoektocht naar het echt leren\nkennen van de Maori. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Maori kunst<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Daarbij\nkomt nog dat we \u00fcberhaupt weinig Maori zien. Natuurlijk zijn ze er wel, maar\nabsoluut en verre weg in de minderheid. De Nieuw Zeelanders die we gesproken\nhebben, allen met Europese voorouders, hebben ook best een stevige mening over\nde Maori. Deze mening is alles behalve positief. Het is dus voor ons ook\nmoeilijk om hier iets over te schrijven, want we hebben veel informatie uit de\ntweede hand. Vandaar de radiostilte op dit vlak.<\/p>\n\n\n\n

—–<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Glockenspiel in Stratford met Romeo & Juliet<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Zaterdag\n9 februari blijven we toch nog maar een nachtje in Stratford. De camping is zo\nfijn, kunnen we mooi een wasje draaien en Jantje eens goed wassen voor\nverkoopfoto\u2019s. De eigenaresse van de camping waar we Lange Jan verkocht hebben,\nheeft aangeboden om Jantje op de Facebookpagina van de Campervereniging Nieuw\nZeeland te zetten. Wij kunnen dat niet zelf doen omdat wij geen lid zijn. Eric\ngaat dus aan de slag en stuurt een mooie mail met foto\u2019s naar de eigenaresse.\nEcht heel fijn dat ze dit wil doen! Eric gaat op de knipstoel en even later\nziet ie er weer netjes uit. Dat is mooi want we gaan het Glockenspiel\nbewonderen. Dit is een toren in het centrum van Stratford waar 4 keer per dag\npoppen een deel van Romeo en Juliet vertolken. Wij hebben voor de voorstelling\nvan 15:00 uur gekozen en moeten ons nog haasten\u2026. Dat had achteraf niet echt\ngehoeven. De show bestaat uit een paar deurtjes die opengaan (en weer dicht)\nwaarachter poppen staan. Het geluid wordt door werelds slechtste luidspreker\nter ore gebracht, wat in combinatie met de Highway die precies voor de toren\ndoor loopt er voor zorgt dat we er niets van kunnen verstaan. Na 5 minuten is\nde pret ook over, dus kunnen we weer terugwandelen naar de camping. We eten in\nde gemeenschappelijke keuken en raken aan de praat met Portugezen. Uiteindelijk\ndoen we met z\u2019n 4-en nog een spelletje bij de thee: supergezellig. Als we terug\nbij de tent onze telefoon nog even checken, blijkt dat we al een SMS hebben van\niemand die heel erg ge\u00efnteresseerd is in Jantje. Poeh, dat is snel! We hebben\nin de advertentie aangegeven dat hij pas in maart beschikbaar is, maar ja,\nverkocht is verkocht. Eerst maar eens een bezichtiging regelen, dan kijken we\nverder.<\/p>\n\n\n\n

De volgende dag is het dan toch echt tijd voor de Forgotten Highway. \u2019s Morgens hebben we nog even contact met de potenti\u00eble kopers van Jantje. Ze wonen bij Hamilton in de buurt en daar komen wij over elke dagen langs. We spreken af dat we contact houden en dan een afspraak maken. Ze willen wel heel graag dat zij als eerste mogen kijken. Dat mag! Inmiddels hebben we nog een berichtje ontvangen van een andere ge\u00efnteresseerde, maar die woont verderop, dus dat komt allemaal mooi uit. Eerst die Forgotten Highway. Deze is 150km lang en je moet er zo\u2019n 2,5 uur voor uittrekken (zonder stops), want het is een kronkelweg. Geen tankstations en geen bereik op de mobiel, daar word je van tevoren al voor gewaarschuwd. Het is een heel mooie weg. Niet spectaculair, maar een heel vredig landschap schuift aan ons voorbij. We komen bij Whangamomona. Dit is sinds eind jaren tachtig van de vorige eeuw een echte republiek met president en alles. Je kunt er een stempel in je paspoort laten zetten als bewijs dat je er bent geweest. Kijk, dat vinden wij leuk. Stempeltje gehaald dus! En meteen ook maar een enorm stuk carrotcake en cranberry-limonade. Dan kunnen we weer door. Tot de lunch rijden we rustig verder en eten dan aan een picknicktafel ons meegebrachte brood met een stel Isra\u00ebli\u00ebrs. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Republiek Whangamomona<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Als\nwe eenmaal de 150km hebben gereden, gaan we op zoek naar een camping in de\nbuurt van de wandeling die we morgen willen doen. Dat blijkt nog niet zo\nmakkelijk. Er zijn vooral hostels en een paar bieden ook plaats aan tenten.\nEric onderzoekt de plekken even en keert dan gauw terug: hier willen we\nduidelijk niet staan. Dan herinneren we ons een tip van mensen uit Stratford.\nWe rijden een klein stukje verder en vinden een Lodge met een prachtig grasveld\nen basic toiletten, douches en campingkeuken. Dit ziet er goed uit. We zetten\nde tent op, eten op tijd en gaan op tijd naar bed. Morgen willen we starten met\nwandelen zodra we wakker zijn. Het schijnt er erg druk te kunnen worden, ook al\ndoen we de allerbekendste wandeling: Alpine Crossing, niet. En een gewaarschuwd\nmens\u2026.<\/p>\n\n\n\n

Het\nis 5:00 uur als we voor de eerste keer wakker worden. De mensen die de Alpine\nCrossing gaan lopen, moeten nu opstaan om de shuttle-bus naar het beginpunt te\nhalen. Hoewel ze erg stil doen, hoor je natuurlijk toch wel wat. Het is nog\npikkedonker, dus wij draaien ons nog even om. Om 6:00 uur staan we op,\nontbijten lekker rustig en rijden dan zelf het kwartiertje naar het begin van\nde wandeling: Tama Lakes. Die gaat tussen de 5 en 6 uur duren. Dat is een\nuurtje minder lang dan de bekende crossing. Maar mijn rug is nog niet 100%, dus\nik durf die stevige wandeling nog niet aan. Daarbij schijnt deze wandeling\nmega-druk te zijn en daar reageert Eric nooit erg goed op. Wij gaan dus voor\ndit alternatief waarvan gezegd wordt dat ie net zo mooi is. <\/p>\n\n\n\n

Uiteindelijk\nstarten we om 7:20 uur. Een parkeerplekje vinden is geen probleem en we vinden\nde start van de wandeling ook makkelijk. Tot we bij de waterval komen, na een\n45 minuten wandelen, zien we helemaal niemand. We halen dit stel in en zijn\nvanaf dan de eerste. Het is een erg bijzonder landschap en we krijgen echt het\nidee ontdekkingsreizigers te zijn, alleen op de wereld-gevoel. We vinden het\nprachtig! Na een 2 uur komen we bij het eerste meer aan en een half uur later\nzijn we bij het tweede meer, het eindpunt van de wandeling. Daarna is het omdraaien\nen over hetzelfde pad terug. Hier komen we wel veel mensen tegen. Wat zijn wij\nblij dat we op tijd begonnen zijn, dat was zo\u2019n mooie ervaring!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Tama Lake – Lower Lake<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Om\n12:30 uur zit onze 16 km erop. We gaan even op de camping douchen voordat de\nmensen van de Crossing terug komen. Dan even naar de buurtsuper voor het\navondeten. Er zit een caf\u00e9 naast en wij ploffen even neer voor een pizza die\nwonderbaarlijk goed is! Daarbij is er wifi en koude cola, de hemel kan niet ver\nvan hier zijn. Natuurlijk zijn we deze avond heel erg op tijd moe, dus zoeken\nwe op tijd ons luchtbedje weer op.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Tama Lake – Upper Lake<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Als\nwe wakker worden zien we wat wolken onze kant op komen. We zorgen er dus eerst\nvoor dat de tent zo droog mogelijk is. Deze is elke ochtend nat van de dauw.\nHelemaal droog krijgen we hem niet, maar we zijn tevreden dat we voor de regen\necht begint de tent weer in zijn tas hebben. Dan nemen we de tijd voor een\nrustig ontbijtje en gaan we op weg naar Hamilton. We hebben een Christelijke\nCampground op het oog, maar als ze Eric zien vertellen ze dat er een groep\nschoolkinderen de volgende dag om 9:00 aan zal komen. De duvel zelf had hem\nniet meer kunnen afschrikken, dus we rennen terug naar Jantje. Er is ook een\ncamping in Hamilton zelf, die ziet er erg goed uit. Vanaf vandaag is er weer een\nhittegolf (30 graden) voorspeld, die de komende dagen zal aanhouden. Op deze\ncamping staan veel grote bomen en we krijgen ook een mooi plekje in de schaduw.\nDaar is het prima toeven! We zetten de tent op en eten dan vlug wat brood. We\nvinden een carwash, waar Jantje de dag van zijn leven heeft: alle knopjes op\nvan het zelfwas-programma komen aan bod. Tot slot kietelt de stofzuiger hem nog\neven in alle hoeken en gaatjes, wat een feestje! Als we weer op de camping\nzijn, bellen we de mensen die ge\u00efnteresseerd waren in Jantje. Zij zijn\ntoevallig al in Hamilton en in een uurtje staan ze ook op de camping. Kwestie\nvan een proefritje en VERKOCHT. <\/p>\n\n\n\n

Eric\nen ik hadden vooraf al overlegd: wat ALS ze hem willen kopen. Deze mensen\nhebben aangeboden dat we Jantje zelf kunnen rijden, zolang we nog in Nieuw\nZeeland zijn. Zij doen dan vast een aanbetaling en we regelen de overdracht dan\nhalf maart. Dat is een supermooi aanbod natuurlijk, maar ik voel me daar niet\nzo fijn bij. Wat als er nu iets gebeurd met Jantje, een deuk of misschien een\nernstig technisch defect. Dat vind ik geen fijn gevoel. Eric en ik besluiten\ndan ook maar weinig van onze vraagprijs af te halen, maar Jantje wel bijna\nmeteen over te dragen. Dat vinden de kopers ook prima. Ze betalen een bedrag aan\nen gaan terug naar huis. Wij beloven een vervanger voor Jantje te gaan zoeken\nen hen te laten weten wanneer we Jantje komen brengen.<\/p>\n\n\n\n

Natuurlijk\nhebben we hier al een paar dagen over nagedacht en zelfs al een auto gehuurd.\nHet is een Toyota Corolla, maar we weten eigenlijk niet of die groot genoeg is\nvoor al onze spullekes. We besluiten dan ook de 13de<\/sup>, nadat we wat\nonderzoek hebben gedaan op internet, om eens zo\u2019n Toyota in het echt te gaan\nbekijken. Oei, dat valt tegen! Mooie auto hoor, maar niet zo ruim achterin als\nonze Jantje. Wat nu? We struinen alle opties af, maar last minute een auto\nhuren is niet zo goedkoop. Uiteindelijk vinden we bij Lucky Rentals een \u201cRoocky\u201d.\nDat is een Toyota Estima\/ Lucia, die omgebouwd is, zodat je een klein keukentje\nhebt en er zelfs in kunt slapen. Tegen de lunch hakken we de knoop door: dat\nmoet hem worden. Uiteindelijk kost dat natuurlijk wel wat geld, maar we hebben\nmet de verkoop van Lange Jan en Jantje wat winst gemaakt, zodat we dat geld\nhier dan mooi aan kunnen besteden. Morgen kunnen we hem al gaan ophalen in\nAuckland, ongeveer 1,5 uur rijden hier vandaan.<\/p>\n\n\n\n

Hamilton\nis niet de mooiste stad, maar de tuinen moeten echt iets bijzonders zijn. Dus\ndeze middag besteden wij aan een bezoek aan de Hamilton Gardens. Er is niks van\ngelogen! De tuinen zijn erg mooi om in rond te dwalen. De temperatuur ligt wel\nwat hoog, maar er is voldoende schaduw en ijsjes aan het eind. Daarna maakt\nEric nog helemaal zelf een pizza, zijn beste tot nu toe!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Hamilton Gardens – Tropische tuin<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Op\nValentijnsdag neemt Eric mij mee naar Lucky Rentals. Daar staat de auto om\n12:00 uur op ons te wachten. Het is even slikken. We wisten dat het een oude\nauto zou zijn, maar hij is ook een beetje viezig. Eric doopt hem Jakky, ik\ndacht aan Plekkie, dat zegt wel genoeg. Eric stapt in Jakky en ik rijd in\nJantje voor hem uit. We rijden naar de nieuwe eigenaren van Jantje. Die zijn\nheel blij en na het offici\u00eble papierwerk nemen we afscheid. Jantje mag dit\nweekend al mee naar een strandweekendje, de geluksvogel!<\/p>\n\n\n\n

Eric\nvertelt, als we samen verder rijden naar de camping, dat hij Jakky wel vindt\nstinken. We stoppen dan ook even bij de winkel en halen een berg\nschoonmaakspullen. Op de camping soppen we de hele auto goed uit en plaatsen\nwat geurtjes. Andere campinggasten kijken hun ogen uit en vragen wat wij toch\nallemaal van plan zijn als we de 5de<\/sup> bak met zwart water wegkiepen\nbij het kraantje. Dat weten wij eigenlijk ook niet, alleen dat die auto schoon\nmoet. <\/p>\n\n\n\n

Als\nbeloning voor het harde werk, en natuurlijk omdat het Valentijn is, gaan we een\nhapje eten buiten de deur: Indiaas. Eric kiest voor de optie \u201chot\u201d en zweet de\nhele tijd dat hij aan het eten is. Ik heb \u201cmedium\u201d gekozen en kan dus ook\ndaadwerkelijk proeven dat deze curry superlekker is. De naan bakken ze vers in\neen tandorie-oven, wat een feestje! Bovendien krijg ik een nieuwe e-reader.\nMijne is er na 4 jaar trouwe dienst en zeer intensief gebruik mee opgehouden.\nDe prijzen van de e-readers in Nieuw Zeeland liggen ongeveer gelijk aan die van\nNederland, dus geen reden om nog 5 weken zonder een boek te doen. Omdat het een\nnieuwer model is, past alleen het beschermhoesje van mijn oude e-reader niet\nmeer. Ik ga er dus zelf eentje knutselen.<\/p>\n\n\n\n

Onze\nspullen passen wel prima in de auto, dus hij is zeker groot genoeg. Maar de dag\nerop blijven toch nog een nachtje staan in Hamilton. We gaan een dagje naar\nRaglan, bekend om zijn grote surfgolven: wij willen ons bodyboard nu wel eens\nuit het plastic trekken! Eenmaal bij Raglan, na een uurtje rijden, is het daar\nheel erg bewolkt en door de wind best fris. Laat die bodyboards dus nog maar\neven zitten. We bekijken het erg leuke stadje en gaan dan weer terug naar\nHamilton. Daar kan ik mooi mijn nieuwe e-reader gebruiksklaar maken.<\/p>\n\n\n\n

De\n16de<\/sup> gaan we door. We hebben onze planning voor de laatste weken\nNieuw Zeeland klaar en het blijkt dat we nog best een stevig programma hebben.\nWe hoeven alleen nog maar het Noorden van het NoorderEiland te verkennen, maar\ndaar is zoveel leuks te doen\u2026.. Jakky zoeft naar het Noorden. Eric heeft nog\nsteeds flink last van de geur die maar niet weg wil gaan. Hij wordt er zelfs\nwat misselijk van. Omdat we langs het vliegveld komen, is het maar 5 minuten\nomrijden om even naar de Lucky Rentals terug te gaan. Als we aan de beurt zijn,\nvertelt Eric dat hij de geur en schimmel op zijn luchtwegen werken. Vooral als\nhij het woord \u201castma\u201d laat vallen, gaan er deuren open. De dame is heel\nvriendelijk en bekijkt de mogelijkheden. Gezien onze langere huurperiode, nog\neen maand, is het even puzzelen naar een optie. Ze vertelt dat ze morgen een\nandere, schone auto voor ons klaar zal hebben staan. Dat vinden wij prima. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Jakky<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Dan\nmoeten we voor deze nacht nog wel op zoek naar een camping bij Auckland en dat\nblijkt nog niet zo makkelijk! Uiteindelijk kiezen we dan toch voor Port\nWaikato, dat erg mooi moet zijn. Na een uurtje rijden, staan we dicht bij zee\nop de camping. We wandelen nog even door de duinen, het is inderdaad mooi hier.\nIk ga nog even gebruik maken van de gratis wifi op de camping voor onze\nplanning terwijl Eric een lekker dinertje maakt. Als we dat samen lekker buiten\nop zitten eten komt een mevrouw vragen of ze een foto van ons moet maken. Ehhh,\nwaarom? Nou we zitten zo bij elkaar, ze dacht dat wij misschien op huwelijksreis\nwaren en het moment wilden vastleggen. Dus\u2026.<\/p>\n\n\n\n

Zondag\nzijn we net voor 10:00 uur weer bij de autoverhuur. Er staat inderdaad een auto\nklaar, precies zo\u2019n zelfde type als Jakky. Hij ziet er wat beter uit, stinkt niet\nzo, maar ik zie meteen weer hele plakkaten schimmel. Eric en ik kijken elkaar\nwat vertwijfeld aan. Dan geef ik nog even gas: Ik geef aan dat ik een oude auto\nheb gehuurd en geen vieze auto. Dat ik me zorgen maak om Eric en dat we zo niet\neens in de auto kunnen slapen. De medewerker knippert even met zijn ogen en\ngaat een collega raadplegen. Dat is altijd een goed idee! Zo ook nu weer, we\nkrijgen een upgrade. Eerst eens even kijken, maar dit ziet er goed uit. De auto\nis jonger en (daardoor?) schoner. De medewerker gaat hem zelf schoonmaken, want\ndaar is hij heel precies in. We bieden nog aan om dat zelf te doen, maar dat is\nbij wet verboden bij Lucky Rentals. Wij gaan dus 2 uurtjes shoppen en lunchen.\nVooral dat lunchen is een onverwachte leuke ervaring. Natuurlijk weer Indiaas,\nwant Eric is daar nu helemaal verslaafd aan. Dit restaurant heeft een bord\nlangs de weg met een lunchspecial voor NZD 12,- (ong. EUR 7,20). Dat is een\nmooie prijs. Eenmaal binnen zit het bijna helemaal vol. Allemaal Indiase\nmensen, altijd een goed teken. Er blijkt een buffet te zijn. Verschillende\n(vegetarische) curry\u2019s en allerlei bijgerechten voor dezelfde prijs als de\nlunchspecial. Nou, dat willen wij wel. We proeven van alles wat en de obers\nhebben, ondanks de drukte, nog wat extra aandacht voor ons. Ze zorgen dat wij\nalles kunnen proberen en leggen ook uit wat het allemaal is. Tot slot krijgen\nwe nog een echte Indiase koffie en \u2013 Thee. Voor het eerst in ons leven vinden\nwe koffie lekker! De obers zijn helemaal in hun nopjes en wij ook.<\/p>\n\n\n\n

Terug\nbij Lucky, staat de auto al klaar. De auto is kleiner, dus we zijn een beetje\nbang voor al die spullen van ons. We duwen alles maar in de nieuwe auto: Desi\n(short voor Desinfected). We rijden naar een nieuwe plek op onze planning: Muriwai\nBeach. Deze camping ligt aan het strand en heeft net allemaal nieuwe toiletten\nen douches neergezet. Het ziet er prima uit. Meteen 2 nachten betaald en we\nzoeken een mooi plekje uit onder een grote boom. Hier laden we alle spullen uit\nen maken de auto nog eens schoon, want wij zijn blijkbaar nog preciezer. Deze\nkeer voeren we slechts 2 bakken vies water af en dan is het goed genoeg. We\npassen en meten met onze spullen en dan blijkt Desi misschien wel kleiner, maar\nveel praktischer. Alles gaat er ruim in en we zijn helemaal happy. Eric\u2019s\ngemoed klaart weer helemaal op en ziet nu de komende weken met veel vertrouwen\ntegemoet. Natuurlijk pakt hij meteen ook wat technische zaken op, want dat kan\nhij toch niet laten. Hierdoor wordt Desi nog meer \u201conze\u201d auto. Maar wel een\nauto, waar we niet meer verantwoordelijk zijn voor de technische mankementen en\ndat geeft dan ook wel weer rust. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Port Waikato<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Als\nwe wakker worden op 18 februari regent het. We draaien ons nog eens om en om\n8:30 uur is het droog, om 10:30 uur staat de wasmachine voor ons te draaien,\nwant het is helemaal blauw. Eigenlijk wilden we hier een wandeling doen, maar\ndeze lucht en temperatuur vraagt om een middagje bodyboarden! Na de klusjes in\nde ochtend, gaan we na de pannenkoeken naar het strand. Eric loopt een beetje\nachter me aan te sloffen en te denken aan hoe koud het water wel niet gaat\nzijn. Er staan flinke golven, maar er zijn ook lifeguards aanwezig. We zorgen\ndus binnen de vlaggen te blijven voor de veiligheid. Want het gaat tekeer! Enorme\ngolven, maar we blijven een beetje op heupdiepte staan, waardoor ze nog \u201cslechts\u201d\n1,5 meter zijn. Af en toe worden we flink heen en weer geslingerd. Eric is niet\nmeer weg te slaan uit het water! Koud? Welnee, hoezo? Hij dribbelt telkens\nterug de zee in. Tenslotte mogen we gaan douchen om de camping. Het is een\nerg  mooie avond en we eten lekker\nbuiten.<\/p>\n\n\n\n

De\nkomende weken gaan we dus verder naar het Noorden, tot het uiterste puntje en\ndan weer terug naar Auckland. Over een maand vertrekt ons vliegtuig weer naar\nhet koude kikkerlandje. Dan kunnen we onze asociaal bruine gezichtjes even aan\njullie laten zien!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ik besef me dat er nog weinig te lezen is geweest op de website over de Maori (de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland). Dit komt omdat ik zelf ook niet zo goed weet wat ik hier mee moet. Er zijn verschillende plekken in Nieuw Zeeland waar je meer te weten kunt komen over dit volk, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1557"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1557"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1557\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1558,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1557\/revisions\/1558"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1557"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}