{"id":1569,"date":"2019-03-05T01:47:35","date_gmt":"2019-03-05T00:47:35","guid":{"rendered":"http:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1569"},"modified":"2019-03-05T01:47:35","modified_gmt":"2019-03-05T00:47:35","slug":"78-van-muriwai-beach-naar-ahipara","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/?page_id=1569","title":{"rendered":"78. Van Muriwai Beach naar Ahipara"},"content":{"rendered":"\n

Op\ndinsdag 19 februari trekken we verder. We hebben immers een reisschema waar we\nons ongeveer aan moeten houden. We gaan naar Waipu Cove. Omdat onze tent niet\nvochtig is van de dauw, zijn we snel ingepakt. We zitten nu aan de westkust en\ngaan vandaag de oostkust bezoeken. Voor de lunch vinden we een leuk\nsushi-restaurantje en met volle buik komen we aan bij de camping. Het blijkt\nbest een grote camping te zijn en als de dame bij de receptie dan zegt dat we\nmogen staan waar we willen, kost het ons 20 minuten om het beste plekje van de\nhele camping uit te zoeken. Maar we vinden het: lekker in de schaduw, redelijk\ndicht bij de toiletten en nog dichter bij het paadje door de duinen naar het geweldige\nbounty-strand. Als het tentje staat en het luchtbed is opgepompt, trekken we\nonze zwemoutfit aan, pakken het bodyboard en zijn op weg naar de zee. De\noostkust staat bekend om haar rustigere zee en juist dit gebied om het warmere\nwater. Er zijn geen life-guards hier, maar dat is ook niet nodig. Er is\nnagenoeg geen stroming en hoewel de golven van een erg mooi formaat zijn, zijn\nze niet gevaarlijk. Het is een enorm groot strand en we hebben dus alle ruimte\nom goed te boarden. Als Eric het nog lang niet zat is, loop ik over het strand\nom schelpen te zoeken. Ze hebben hier prachtige exemplaren.<\/p>\n\n\n\n

Als\nwe terug zijn op de camping, is het tijd voor een actie-plan. We hebben\nnamelijk om de radio gehoord dat er misschien een Cycloon onze kant op komt. Ze\nhebben deze cycloon \u201cOma\u201d genoemd. Oma is nogal wispelturig en waar ze\nwerkelijk heen gaat is nog moeilijk te zeggen. Wat wel al zeker is, is dat ze\nflink wat regen zal brengen. Hmmmm, veel redenen om misschien ons tentje even\nin te ruilen tegen iets dat zeker waterdicht en windvast is. We besluiten om om\nte beginnen naar Wangarei te gaan. Die stad staat al op ons lijstje en de\ncamping heeft cabins (een hutje, waarin naargelang je meer betaalt een bed \/\neen keukentje \/ een badkamer ingebouwd is). <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Desi en onze Cabin<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

We\nhadden echt een rustig plekje op de camping, maar een familie van Tokkies\nblijkt dit ook een goed idee te vinden en is pal tegenover ons komen staan.\nZucht\u2026. Maar ze blijken in ieder geval voor entertainment te zorgen. De gekste\ndingen komen uit hun mond: de een is afgevallen van de drugs, de ander wil\nbidden voor het eten,\u2026. Toch wordt het op tijd stil, maar rond middernacht\nworden wij wakker van geschreeuw. De mevrouw heeft net haar man uit de camper\ngezet wat hij wilde haar slaan. Hij zegt alleen maar dat hij naar Auckland moet\nen uiteindelijk gaat hij ook. Ze hebben verder geen auto, dus dat zal wel\nliften worden. De volgende ochtend zien we hem nog steeds niet en mevrouw gaat\ner al op tijd met de camper vandoor. Dat zijn nog eens campingperikelen.<\/p>\n\n\n\n

Wij\ngaan er dus ook vandoor. Al eerste hebben we een camping aan het meer op het\noog. We zijn daar rond 11:00 uur en de eigenaresse zegt dat we wel heel vroeg\nzijn. Uhhh, je moet (bijna) altijd voor 10:00 uur weg zijn van een camping en\ntjsa, vandaag was het niet ver rijden. Nee, we moeten om 14:00 uur maar eens\nterugkomen. Het is duidelijk dat ze ons niet kent, want vergeet maar dat we\nhier willen terugkomen. We stappen weer in de auto en gaan naar het centrum van\nhet stadje Wangarei. Hier vinden we een camping van waaruit je lopend naar het\ncentrum kunt. Dat is wel leuk, zeker met slechter weer. Bovendien doet de\neigenaar ons een heel goede aanbieding voor een cabin (6 persoons, maar alleen\nmet bedden dus maken we nog gebruik van de campingfaciliteiten als toilet,\ndouche en keuken \u2013 die er overigens supergoed uitzien). We hoeven dus ons\ntentje niet op te zetten. Ik ben helemaal blij en Eric dus ook. Na de lunch\ngaan we de Wangarei Falls en het AH Reed memorial Park nog bezichtigen. Beide\ngeen toppers, maar prima.<\/p>\n\n\n\n

Donderdag\nis het bewolkt maar nog steeds droog. De cycloon Oma blijkt niet naar Nieuw\nZeeland te komen, maar zorgt wel voor regen in de staart, is de voorspelling.\nVoor nu is het dus droog, dus gaan we wandelen naar Smugglers Bay. Tegen de\nlunch zijn we weer terug, gaan wat shoppen en doen rustig aan.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Smugglers Bay<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Vrijdag\nzou vanaf de middag DE regendag zijn. In de ochtend gaan wij dus nog vlug naar\nde Abbey Caves. Dit zijn grotten die je op eigen gelegenheid mag verkennen. Net\nals we aankomen, begint het al aardig te druppelen. We besluiten toch even te\ngaan kijken omdat natuurlijk in een grot bent, waar bovendien water in staat\ndus nat worden we toch. Als ik echter de ingang van de grot zie, ben ik\ngenezen: niet voor mij! Eric gaat de grot nog in en verkent die even. Hij heeft\nhet dan ook gezien. Doordat het zo nat is, is het flink glad binnen en daarmee\ngevaarlijk. De andere 2 grotten laten we dan ook voor wat ze zijn. Eenmaal\nterug in de cabin begint het te regenen en te regenen. Maar wij hebben flink wat\ninternet gigabites gekocht en zitten lekker wat te internetten en\nyoutube-filmpjes te bekijken. Prima!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Abbey Caves<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De\nvolgende dag is het nog geen geweldig weer. We doen rustig aan en gaan op zoek\nin een watersportwinkel naar een onderdeel van ons reddingvest van de Sunrise.\nIn Nederland nergens te krijgen, hier vinden we het meteen. Dat is mooi!<\/p>\n\n\n\n


\nZondag verlaten we onze cabine. De ergste regen is voorbij en we hebben\nWangarei nu gezien. We gaan verder naar het noorden. Whananaki is het einddoel.\nAls we de camping bekijken, worden we daar niet echt blij van. Beetje een\nrommeltje. We twijfelen even over wat te doen. Eerst maar eens de langste\nvoetgangersbrug (395 meter) van het zuidelijk halfrond bekijken. Hij doet een\nbeetje gammel aan, maar we lopen een keer op en neer en zijn nog steeds droog\nals we weer bij de auto zijn. Wat zullen we doen? Toch op de camping blijven?\nEen uur doorrijden naar een volgende camping? We slaan er onze kampeerapp nog\neens op na en er blijkt nog een andere camping te zijn, even verderop. Dit\nblijkt echt een prachtige camping. Het uitzicht is geweldig. Er zijn helaas\nalleen longdrop-toiletten, maar deze zijn wel heel schoon. Ook alleen koude\ndouches beschikbaar, maar dat is ook wel prima. We zoeken een plekje met\nuitzicht op een mooi strand en de zee. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Tutukaka langste voetgangersbrug op het Zuidelijk Halfrond<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Er\nis hier geen bereik met de telefoon en we willen graag checken of we misschien\nmorgen al terecht kunnen bij Maggie & Robin. We hebben hen in Sicili\u00eb leren\nkennen in de marina en zij hebben ons uitgenodigd om een paar daagjes langs te komen.\nWe mogen blijven slapen in hun appartement (logeerkamer met uitzicht over zee)\nen omdat ze een zeilboot hebben, mogen we ook mee gaan zeilen. Super! Eric\nloopt een paar keer de berg op (want daar is wel bereik) en uiteindelijk\nkrijgen we hen te pakken. We mogen zeker morgen komen. Dat is geweldig! <\/p>\n\n\n\n

Om\nmorgen een beetje op tijd weg te kunnen zijn, gaan we vannacht proberen in de\nauto te slapen. Daar is ie immers voor gemaakt. We maken het bed op. Het idee\nom het luchtbed op te blazen in de auto, gaat niet lukken. Het luchtbed is te\ngroot. Ook kunnen we beiden niet languit liggen, daar is het bed te klein voor.\nMaar uiteindelijk slapen we niet slecht. Toch slapen we liever in ons tentje is\nde conclusie de volgende morgen. Maar als het moet, kan het. <\/p>\n\n\n\n

We\ngaan op tijd op pad. Maggie & Robin gaan ons ontmoeten op een\nparkeerplaats. We hebben echter geen wijn meer en je kunt niet met lege handen\naan komen. We gaan dus eerst nog even langs de supermarkt en zijn dan op tijd\nop de afgesproken plek. Maggie & Robin hebben voor onze eerste dag in de\nBay of Islands een mooi programma bedacht. Eerst bekijken we de Hundertwasser-\ntoiletten en het oude treinstation in Kawakawa. Na de lunch gaan we naar het\nleuke stadje Russell. We krijgen een volledige rondleiding en omdat ze hier al\n12 jaar komen (elke winter 3 maanden), weten ze veel van de historie van deze\nplekken. Ze hebben zelfs gezorgd voor avondeten, dus we hoeven helemaal niets\nte doen! <\/p>\n\n\n\n

Het\nis al weer dinsdag. Maggie en Robin hebben aangeven dat we vooral moeten doen\nwat we willen doen. Tijd dus voor een wandeling door het Mangrove Forest. Het\nis een wandeling van 10 km, maar het stijgt niet heel veel, dus met een paar\nuurtjes zijn we klaar. Uiteindelijk liepen we maar een klein eindje door het\nbos, maar het was wel heel mooi om te zien. We lunchen met onze broodjes op een\nbankje aan de zee en gaan boodschappen doen voor het eten van vanavond. Het is\nonze beurt, vinden wij. De bovenburen (ook de eigenaren van het appartement dat\nRobin & Maggie huren) komen even op de borrel. Daarna serveren we Mexicaans\nen onze gastheer en \u2013 vrouw eten er goed van.<\/p>\n\n\n\n

Woensdag\nziet er heel goed uit om te gaan zeilen. We hebben prachtig weer en alleen op\nde weg terug maar de haven laat de wind het een beetje afweten. We zeilen door\nde Bay of Islands, ankeren even voor een wandeling en lunch en moeten dan al\nweer terug. Robin heeft geregeld dat wij die avond mee kunnen met een\nwedstrijdboot voor een echte zeilmatch. Er is genoeg crew, maar voor passagiers\nis er nog plek. Ik vraag of ik mag bedanken voor deze eer en dat is geen\nprobleem. Robin is dus om 17:00 uur met Eric op de wedstrijdboot. Blijkt dat er\ntoch geen plek is. Maar een andere boot heeft dringend handjes nodig en daar\nkunnen ze aan boord. Ze worden zelfs crew en moeten dus flink aan het werk.\nOmdat Eric de langste van het stel is en natuurlijk zo enthousiast is als wat,\nkrijgt ie veel klusjes van de schipper. De volgende dag voelt hij dit\nontzettend (spierpijn), maar hij geniet. Als ik hem weer zie, glimmen zijn\nogen. Hij vond het fantastisch!!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Maggie & Robin op hun boot<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Maggie\nen ik gaan bowlen. Maggie is een fanatieke bowlster en omdat het open avond is,\nkan ik gewoon mee. Bowlen gebeurt hier buiten op een soort van gras \/ mosveld.\nDaarmee lijkt het meer op jeu de boules, maar dan zijn de ballen zo gemaakt dat\ner een gewichtje in zit waardoor ze een bocht maken. Het gaat er dus om dat je\nzo dicht mogelijk bij het kleine witte balletje gooit. Het is meteen een\nwedstrijd, maar zonder prijzen. Maar een wedstrijd is een wedstrijd! En dankzij\nMaggie winnen we ook nog! Iedereen is erg aardig bij de club en helpt me met\ntips een aanwijzingen. Ik heb het ontzettend naar mijn zin. Na de wedstrijd\ngaan we terug naar de jachthaven, want we eten een hapje bij de zeilclub met de\nmannen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Bowlen<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Op donderdag willen we om 9:00 uur bij de Waitangi Treaty Grounds zijn. Dit een museum met een flink park er omheen. Dit is de plek waar een verdrag is getekend tussen de Engelsen en de Maori, waarmee het land Nieuw Zeeland onder de Engelse kroon viel. Een plek met veel historische waarde dus. De entree-prijs is flink hoog, vind ik dan, maar via een kortingswebsite krijgen we uiteindelijk een leuke korting. Het kan flink druk worden, dus daarom willen we er om 9:00 uur zijn. Dat lukt en om 10:00 uur begint de eerste rondleiding waar wij bij aansluiten. Het is een interessant verhaal terwijl we door het park lopen. Tot slot krijgen we nog een show met een echt Maori ontvangst, zang en dans in een echt gemeenschapshuis van de Maori. We hebben weer flink wat geleerd. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Treaty House<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

In\nde middag gaan we naar het stadje KeriKeri. Hier staan wat historische gebouwen\n(dus ergens tussen de 150 en 200 jaar oud). Toch leuk om te zien. In het stadje\nzelf mag ik even shoppen in ruil voor een ijsco, dus dat is ook een goede deal.\nWe moeten echter om 17:00 uur weer terug zijn bij Robin en Maggie want we mogen\nmee naar de Rotary. Gelukkig is het geen strikte club, want echt nette kleding\nhebben we niet bij ons. Eerst krijgen we wat te eten en daarna mogen we bij de\nwekelijkse vergadering aansluiten. Het is echt heel leuk om eens mee te maken\nen in Nederland gaan we de mogelijkheden eens bekijken.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
KeriKeri Stone Store<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Vrijdag\nmoeten we weer door. Hoewel Maggie & Robin ons al uitgenodigd hebben om het\nweekend weer mee te gaan zeilen, willen we ook nog andere stukken van Nieuw\nZeeland zijn. Heel erg helaas moeten we dus afscheid nemen van dit bijzondere\nstel! We zetten koers naar HiHi. We nemen de toeristische route waarbij we\ngeweldige uitzichten over zee hebben. In Mangonui is een beroemd fish&chips\nrestaurant dat we nog even meepakken voor de lunch. In HiHi zetten we onze tent\nop en maken kennis met onze vrijgevochten buurman Robert. Het is erg gezellig!<\/p>\n\n\n\n

We\nbezoeken de dag erop nog wat mooie plekken aan Doubtless Bay, waarbij Maitai\nBay wel de topper is. Met wat boodschapjes in de auto zijn we op tijd weer\nterug in HiHi om lekker rustig aan te doen.<\/p>\n\n\n\n

Dan\ngaan we door naar Ahipara. Dit staat bekend om de 90 mile beach, waar het aan\nligt. Die 90 mile beach, is dus geen 90 mile lang, maar 90 km. Scheelt toch een\nstukje, maar de naam is nooit aangepast. Als we bij de camping komen, zien we\ndaar een Fran\u00e7aise die we ook op de camping in HiHi hadden gezien. En ongeveer\neen half uurtje later komt ook onze buurman Robert aanrijden. Hij heeft\nbesloten om vandaag met ons te gaan bodyboarden. Speciaal hiervoor heeft hij\nonderweg een (roze) bodyboard gekocht: hij is er klaar voor. Hij zet zijn tent\nweer naast de onze en is er klaar voor. We lopen naar het strand en het eerste\nhalf uur zijn er prima golven. Daarna wordt het wat minder, gezien het getij.\nDat geeft niets, we kletsen even op het strand en gaan dan moe maar voldaan\nterug naar de camping. \u2019s Avonds eten we met z\u2019n allen (ook de Fran\u00e7aise).<\/p>\n\n\n\n

Maandag\n4 maart gaan we naar het topje van het noordereiland: Cape Reinga. We hebben\nbesloten om dit met een tour te doen die je kunt boeken. We gaan dan over de\nweg naar de vuurtoren en over de 90-mile beach terug. Dat lijkt ons super leuk.\nOp tijd uit bed dus, want om 8:30 uur moeten we bij de vervoerder zijn in een\nstadje 15 km verderop. We zijn mooi op tijd en stappen in de stoere bus. Het is\neen kleine groep (19 man) gaan we op weg. Onze gids vertelt ons onderweg\nvanalles wat we moeten weten en doet dit met een grapje op zijn tijd. De stops\nonderweg zijn erg mooi en we blijven nergens te lang. Uiteindelijk komen we net\nna de lunch bij Cape Reinga. Dit is een extra interessant punt omdat hier 2 zee\u00ebn\nbij elkaar komen. Je ziet 2 verschillende tinten blauw met flink wat witte\nschuimkoppen tegen elkaar botsen: de Tasmaanse Zee en de Pacific Ocean. Heel\nindrukwekkend. Even later mogen we dan ook nog van een grote zandduin naar\nbeneden bodyboarden en dan is de pret compleet! Als we om 16:30 uur terug komen\nnaar anderhalf uur met 80 km\/u over het strand te zijn gereden, zijn we het er\nover eens: dit was een geweldige excursie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Cape Reinga: let op de 2 kleuren zee!<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Eric op de zandduin<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Nu\nbegint de vertrekdag naar Nederland toch wel in zicht te komen. Maar we liggen\nruim voor op ons schema, dus hebben we alle tijd om nog een paar daagjes op\ndeze fijne camping in Ahipara te blijven. Even genieten van de zon, zee en het\nstrand.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op dinsdag 19 februari trekken we verder. We hebben immers een reisschema waar we ons ongeveer aan moeten houden. We gaan naar Waipu Cove. Omdat onze tent niet vochtig is van de dauw, zijn we snel ingepakt. We zitten nu aan de westkust en gaan vandaag de oostkust bezoeken. Voor de lunch vinden we een […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1569"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1569"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1569\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1581,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1569\/revisions\/1581"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1569"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}