Eigenlijk\nmoet je de TuaTua\u2019s 24 uur in een emmer met zout water laten staan. Op die\nmanier spoelen ze zichzelf schoon en heb je geen last van zand in deze diertjes\nals je ze opeet. Maar die tijd hebben wij natuurlijk niet. Rond 18:00 uur\nzitten we alle 4 om onze stamtafel en staan er 2 koekenpannen op het\nbuitenfornuis met de schelpdiertjes erin. Captain Robbie weet hoe we ze klaar\nmoeten maken en we zijn er klaar voor. Ze smaken heel erg goed! Natuurlijk ook\neen beetje omdat we ze zelf gevangen hebben en er zijn er ook een paar met wat\nzand erin, maar dat mag allemaal niet deren: we genieten van de maaltijd en\nlaten ook de andere kampeerders proeven. Als de emmer dan nog voor 1\/4de<\/sup>\ngevuld is, hebben we genoeg. Eric loopt met de emmer naar het strand om de\nbeestjes terug te zetten in het water. Hopelijk leven ze nu verder.<\/p>\n\n\n\n De\nvolgende ochtend willen we even naar het stadje 15 km verderop rijden om wat\nboodschappen te doen. Als we in de auto zitten, start ie niet: accu plat. Eric,\nCaptain Robbie en de multimeter komen tot de conclusie dat de accu echt\nhelemaal op is. Ik loop naar de receptie van de camping om naar startkabels te\nvragen. Gelukkig hebben ze die en met de auto van onze buurman starten we Desi\nweer. Terwijl ze loopt, proberen wij met Lucky Cars (de verhuurmaatschappij) te\nbellen. Zelfs als we het noodnummer bellen, vertellen ze op een bandje dat ze \u201ccrazy\nbusy\u201d zijn en keilen de hoorn er gewoon op! Nou ja zeg!!! Ik vertrouw deze accu\nniet meer en wil een nieuwe. Nu hadden we geluk dat we ergens startkabels\nkonden lenen en een behulpzame buurman hadden\u2026. We besluiten alvast naar het\nstadje te rijden. Als ik het daar nog eens probeer krijg ik eindelijk een\nmedewerker te spreken. We moeten naar een garage rijden om de accu te laten\ntesten. Dan moeten we hen weer terugbellen en de monteur aan de telefoon geven.\nVooruit, maar dan moeten we wederom bellen. Als ze dan weer \u201ccrazy busy\u201d zijn\nbij Lucky\u2026 nee, geen zorgen, de ochtenddrukte is voorbij zegt de medewerker. We\nrijden naar een garage en de diagnose is, zoals we al weten: vervangen! We\nbellen Lucky en\u2026. \u201ccrazy busy\u201d natuurlijk. De dame van de garage helpt ook met\nbellen en uiteindelijk lukt het haar na 15 minuten om iemand te pakken te\nkrijgen. Ze moet 5x vertellen dat ze de accu getest hebben en 6x uitleggen dat\nzij ook niet weet waar het aan ligt: dood is dood. Dan wordt ze in de wacht\ngezet: 30 minuten lang!!! We durven niet op te hangen, want dan weten we al wat\ner gebeurt. Wij schamen ons in tussen kapot, omdat we zoveel tijd in beslag\nnemen van dit bedrijf. Uiteindelijk krijgt de dame van de garage na 45 minuten\nwachten het felbegeerde akkoord van Lucky. Dan is het in 5 minuten gefixt. Hier\nis het laatste nog niet over gezegd, beloven wij de garage!!!<\/p>\n\n\n\n Wel\nheel blij met de nieuwe accu, gaan we boodschappen doen. We hebben onze\ncampingvriendjes uitgenodigd voor hamburgers vanavond. De boodschappen zijn\nsnel binnen en na een late lunch, duikt Eric nog even de zee in met zijn\nbodyboard (boogie board noemen ze dat in NZ). De hamburgers van de bbq zijn die\navond een succes. Captain Robbie heeft speciaal voor deze avond een \u2019t shirt zonder\ngaten aangetrokken. Zijn reguliere outfit, wanneer hij rondhangt op zijn\nkampeerplek (waar wij dus vol zicht op hebben), bestaat uit een shirt dat meer\ngaten heeft dan stof. Dat is geen fashion-statement, dat is pure ouderdom en\nslijtage. Als ik geluk heb, combineert hij dit met zijn zwemshort, maar vaak is\ndit ook gewoon zijn onderbroek. En als hij nu een 25-jarige god was met model als\nprofessie\u2026. Nee, hij is 50+ en beschermt zijn 6-pack extreem goed. Als hij eet,\nzit de saus tot bovenaan zijn wangen. Dat verhoogt het genieten, volgens onze\ncaptain. Van beroep is hij dus echt kapitein. En dan kapitein van enorm grote\nschepen: containerschepen en cruiseschepen die de hele wereld over varen. Hij\nwordt dus verondersteld om in volledig tenue te aan te schuiven bij een captains\ndiner met gasten … daar kunnen wij op dat moment echt helemaal niets bij\nvoorstellen :-).<\/p>\n\n\n\n Donderdag\nis een relaxdag, alleen lekker lezen, tripje naar het strand\u2026 belangrijke\ndingen dus. Wel boeken we een hotel voor vrijdag, want dan zou het flink moeten\ngaan regenen. We slapen dus voor de zekerheid nog een nachtje in de auto. De\nvolgende ochtend zijn we daar wel blij mee, want om 8:00 uur hebben we de eerste\nwolkbreuk al te pakken, maar dan zitten wij lekker in de keuken aan ons\nontbijtje. We rekken het allemaal een beetje, nemen afscheid van Sarah en\nCaptain Robbie en rijden dan de duizelingwekkende 15 km naar het hotel. We zijn\nwat vroeg, maar de kamer is klaar. We brengen vlug onze spullen naar binnen en\ndan kondigt de volgende regenbui zich aan. Wij hebben echter de relaxstoelen en\nNetflix ontdekt! Tot 16:00 uur regent het en zijn wij dus gedwongen om te\nrelaxen in de stoelen met films. Heel vervelend.<\/p>\n\n\n\n Op\n9 maart is het nog flink bewolkt, maar wij gaan verder. Een mooie route brengt\nons naar het kleine pontje dat langs de westkust vaart en ons uiteindelijk naar\nOmapere brengt. Daar vinden we een backery met zelfgemaakte Pie\u2019s. We kletsen\nwat met de eigenaar wiens zus in Sittard of Maastricht (wordt niet helemaal\nduidelijk) woont. Weer on-the-road komen we langs de grootste Kauri-boom van\nNieuw Zeeland. Daar stoppen we natuurlijk even voor. En dan zijn we ook wel\nklaar met rijden voor vandaag. We stoppen op de eerstvolgende camping en tussen\nde buitjes door zetten we ons tentje op. Gelukkig hebben ze ook een grote\nkeuken, dus die avond kunnen we droog koken en eten.<\/p>\n\n\n\n Als\nwe wakker worden is het droog. Dat betekent dat het niet regent, maar de tent\nis zeiknat. Vlug stoppen we de tent in een tas en ruimen de rest op. Dan begint\nhet weer te regenen. Tijd dus om verder te gaan. We hebben een camping aan zee\nop het oog. Daar is het weer vaak beter. Dat blijkt te kloppen en als we ons\ntentje hebben staan, breekt zelfs de zon een beetje door. Mooi tijd voor een\nstrandwandeling hier aan de ruige westkust. Die middag valt er nog wel wat\nregen, maar ook op deze camping kunnen we mooi schuilen onder een grote\noverkapping. Het is heel rustig op de camping en zo voelt het een beetje of we\nonze eigen priv\u00e9 plek hebben.<\/p>\n\n\n\n Hoewel\nhet mooi is hier, hebben we hier verder niet veel te doen. Op dinsdag besluiten\nwe nog eens naar de Oostkust te gaan, naar een camping die we al eens bezocht\nhebben en waar we heel tevreden over waren. We zijn toen weggegaan omdat de\ncycloon Oma wellicht zou langskomen. Op dus naar Waipu. Eenmaal daar\ngearriveerd is het prachtig weer. En dat blijft het voor de komende dagen. Tot\nen met donderdag 14 maart blijven we dus hier. We kunnen volop bodyboarden,\nlezen, onze kampeerspullen op facebook zetten, uit eten, appartement boeken\nvoor de laatste dagen in Nieuw Zeeland, zwemmen onder een waterval (grote droom\nvan mij), grotten met gloeiwormpjes bezoeken,\u2026\u2026 <\/p>\n\n\n\n Na\nde geweldige dagen hier, is het tijd om naar Auckland te gaan. We hebben deze\nstad nog niet bezocht, ondanks dat onze reis hier natuurlijk begonnen is. Toentertijd\nhadden we het veel te druk met het vinden van een camper en daarna met het\nopkappen van De Jantjes. Omdat er geen geweldig weer wordt voorspeld en het ook\nwel even fijn is om gewoon wat ruimte voor jezelf te hebben, hebben we dus een\nappartement geboekt. Op donderdag 14 maart gaan we daar naar toe. We bergen ons\ntentje, voor de laatste keer, goed droog op. We hebben binnen 24 uur al 3\nmensen die erg ge\u00efnteresseerd zijn in onze kampeerspullen. De prijs is dan ook\nerg scherp, maar wij willen de bijna nieuwe spullen nu eenmaal niet weggooien.\nBeter dat er iemand anders nog plezier van kan hebben. Voor deze avond al\nhebben we een afspraak met een jong stel! Maar eerst eens naar de homestay\n(Bed&Breakfast). We zitten bij iemand aan huis, maar hebben onze eigen\ningang, woonkamer, badkamer en keuken. Als we bij de villa aankomen, treffen we\neen enorm groot appartement aan! We zijn helemaal in onze nopjes, halen de hele\nauto leeg en na de lunch gaan we meteen de kampeerspullen sorteren voor de\nverkoopactie van 17:00 uur. We ontmoeten de kopers bij een Burger King omdat we\nhet niet netjes vinden om ze naar de homestay te laten komen. Onze gastvrouw\nhad hier geen problemen mee, maar wij vinden dat dit niet kan. We komen om\n17:05 uur bij de Burger King aan en om 17:15 uur is alles overgeladen in de\nauto van de kopers. Ook heeft Eric nog aan bijverkoop gedaan: ook onze omvormer\nis verkocht (daarvoor moest extra betaald worden). Dat is heel fijn!<\/p>\n\n\n\n Het\nverkeer in Auckland zit om deze tijd helemaal vast. We zitten nu heel dicht bij\nonze oude homestay, waar we in november een weekje hebben gezeten. We besluiten\nom dat buurtje nog eens te bezoeken. Wat een leuk plekje is dat toch Mairangi\nBay. Ik stap even een kapper binnen en ga met een korter kopje (maar nog steeds\npraktisch, want een paardenstaart is wel heel makkelijk op een zeilboot) en\nkrullen (mijn haar was nog nooit in de buurt van een krultang geweest) weer\nnaar buiten. Daar laat ik Eric mijn vreemde krullen nog even zien voor ik mijn\nelastiekje weer gebruik. Op de terugweg vinden we nog een Indiaas Restaurant en\ndaar kan Eric nog een keer los met de curry.<\/p>\n\n\n\n Op\nvrijdag is het tijd voor Mount Eden, een vulkaan bij het centrum van Auckland.\nWe weten nog dat je voor 9:30 uur nergens heen moet willen gaan, want dan sta\nje toch maar in de file. Na een rustige ochtend, beklimmen we de berg en\nbewonderen het uitzicht. Dan rijden we naar Orewa, waar onze eerste camping was\nen waar we nog een goede fish&chips zaak weten. Zoals het hoort, nemen we\nde lunch mee en eten die op aan zee. We doen wat boodschappen en gaan weer naar\nde homestay. Als we daar de televisie aan zetten hoeren we van de\nterroristische aanslag in Christchurch waarbij (uiteindelijk) 50 mensen om het\nleven zijn gekomen. We volgen de ontwikkeling live en bewonderen de wijze\nwaarop zo\u2019n aanslag en het verdriet dat daarna komt in Nieuw Zeeland wordt\nervaren. Wat een daadkracht en een saamhorigheid. Daar kunnen wij nog wat van\nleren in Nederland!<\/p>\n\n\n\n Op\n16 maart zou het wat regenachtig zijn. Tijd om te shoppen dus! De laatste\ndollars vinden een goede bestemming en we maken het niet te lang omdat anders\nhet humeur van Eric niet meer opklaart. Bijtijds zitten we dus aan de lunch en\ndaarna krijgt Eric een knipbeurt, maar dan van mij en in de homestay.<\/p>\n\n\n\n Zondags\ngaan we het centrum van Auckland bezoeken. De parade voor St. Patrick\u2019s Day is\ngeannuleerd in verband met de gebeurtenissen in Christchurch. Heel begrijpelijk\nnatuurlijk. Maar nu is er nog minder te zien. We vinden Auckland Centrum dus\nniet de moeite waard, de sfeer is goed, maar bezienswaardigheden zijn er\neigenlijk nauwelijks en na een 2 uurtjes ronddwalen gaan we weer op huis aan.\nDie avond gaan we uit eten in ons oude buurtje, waar we biefstuk met frietjes\nkunnen eten voor EUR 9,- pp.<\/p>\n\n\n\n Maandag\nis onze laatste, echte dag in Nieuw Zeeland. We besluiten om naar Devonport te\ngaan. Dit blijkt een heel goede keuze. We beginnen met North Head waar een oud\nmilitair complex te bewonderen valt. Je mag door de gangen wandelen en Eric\nheeft speciaal daarvoor zijn zaklamp meegenomen. Blijken daar gewoon\nplafondlampen te hangen\u2026 Gelukkig zijn er nog wel een paar donkere hoekjes,\nwaar je toch lekker even in kunt schijnen. Na deze bezichtiging gaan we\ncheesecake eten bij een adresje dat hier om bekend staat. Dan slenteren we nog\ndoor het leuke stadje, lunchen voor de laatste keer met sushi en bezoeken het\nNavy Museum. Inmiddels is het al na 16:00 uur, dus nog koken, douchen en\nspullen inpakken en dan zijn we klaar voor morgen: de vertrekdag uit Nieuw\nZeeland!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het is dinsdag 5 maart en wij hebben grote plannen! Niet dat we ergens naar toe gaan, want het weer blijft onverminderd prachtig en waar kun je dan beter zijn dan aan de kust. Onze Nieuw Zeelandse buurman Robert, bijnaam: Captain Robbie, vindt het allemaal prima hierzo en blijft ook lekker in Ahipara. De Fran\u00e7aise […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1596"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1596"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1596\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1597,"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1596\/revisions\/1597"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sailingsunrise.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1596"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/sailingsunrise.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/20190305-TuaTua4-1024x768.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/sailingsunrise.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/20190309-Tane-Mahuta2-e1552897768889-768x1024.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/sailingsunrise.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/20190313-Piroa-Falls12-e1552897815714-768x1024.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/sailingsunrise.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/20190313-Waipu-Cove3-1024x768.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/sailingsunrise.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/20190315-Auckland-Mount-Eden7-1024x768.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/sailingsunrise.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/20190318-Devonport-1024x768.jpg\")